BCCCAP00000000000000000001805

rrilc ágeri ez dan txabal-une batek. Onenbeste urtean izenak iraun dunean, ez uan nalanaikaa izanga. Etxetik ateratzea aski genin, garaia za– nean, saskiak bete perretxiku biltzeka. Amailca jaten genin, batez ere gibelurdin senda, gizen, txakan aietakaak, baratxuri kaskar bat txetu ta gatz ta alia-pitin bat ixuri txakan artara, eta burruntzi-puntan erreaz. Gaur ere baletxiak! Ikazkiñak etarri itun, bada, ta erabat gar– bitu zizkiteken egal aek danak. Berririk aldatzea iñari etzitzaiaken gagaratu, berriz. Besterentzat lan egin bear ari, atzerapena amen uan garai aietan; gaur ere alakatzat zeukatek. Ametzare– kin hatera, arka perretxikudiak ere bukatu itun betika. Ametza zeara galdu dek; zartakaren ba– tzuk tarteka ageri dituk araindik. Ametzak etzi– guk naigaberik ematen; gaztañak bai ardea. Gaz– taña ere ia arruntean galdu zaiguk. Begiratuan artzen ditugun mendi-gain ta egal aiek, gazta– ñegi itun garai aietan. Emenga sara-bazter ta bide-ertzetan baitun galant askaak. Beren eske– letuen antzera, enbar ederrilc bazegak araindik. Gaur egunean ere bakarren batzuk bizi dituk, erdaitu ta erdi igartuak geienak. Berririk alda– tzeak ez dik balia. Bereala erdai eda gaitz gaiz– taren batek jatzen dizkilc; astaz bakantzen asten dituk, igartzen diran arte. Aurki gure gazteak, ametzaren izena aztu duten bezela, gaztañilc ez ditek ezagutuka eta izena ere aztu eginga zaiek. Semea samatzen nin, bai, Japan'ga gaztain ma– katsa emengaakin txertatzen. Iru eda lau itsa– tsiak bazeuzkak. Ale ana emanga duan eda ez, gero ilcusi bearka. Ari ere min ematen ziak, 93