BCCCAP00000000000000000001805

balute ere, ez baizeukaten ortarako astirik. Aien geiago jakin-naia, ezerek etzin ase. Beren ber– tsoen gaiak ere ortik ateratzen zizkiteken as– kotan. Nik ere, oraindik ume izan arren, arre– taz entzuten nin; entzun bearko gañera, etxera– koan galdera asko egingo baizizkidan aitak. Etxean, berriz, bazkalondoan, apaizak pulpito– tik bezin serio, dana jalkiko ziguken, apaizaren itz, keñu ta guzi. Apaiz-maitaleak itun benetan. Gaur bezela, txapelik erantzi gabe pasa! Aien aurrean ola koren bat egin bear! Belarrondokoren batzuk epelak artuko itun. Bedorrika itzegin ta itzegin– -erazi ere. Gaur jendeak txorakeritzat jotzen dizkik gauz oek danak; orduan ez Ban ala. Aien ondoan ikasiari jarraitzen ziot nik, baita jarrai– tuko ere. Aita il ezkero ere, amaika joan-etorri egiña nauk Errenderi xarrera. Guda ezkero, berriz, oso bakan, nik bezela, nere semeak ere. J oan dan gudateko ordu larri aietan oso txatxu portatu baiziran gurekin, ainbeste maite genitun erriko apaizen batzuk. Judasena egin ziguteken. Aspal– dian mundu ontatik joanak dituk. Gizonen au– rrean eskuak garbitzeak an etziek balioko. Nere sinismenik alare ez uan urritu. Len ainbestexe maite dizkit apaizak. Batzuak alakoak atereak, besteak etzeukatek errurik. Altza alderako joe– ra zeukagu geroztik. Askoz urrerago baidauka– gu gañera. Orduantxe piztu zidateken, geroztik bide– -erakusle daramakidan argia: nere sinismena. Orduan ikasi nin apaizaren itzaldiak arretaz en- 87