BCCCAP00000000000000000001805

Aitonaren azkeneko galdera onek lasaitu zin alkatea. Aurreregi sartu ta aitona pixarren bat mindu ote zuan bildur baizan, eta baizekin txa– rrean egia ateraziko zionik etzala sortu. - Orí asmatzeko, ez nin aztietara jo bea– rrik. Gertatuaren berri eman zidateneko, burura– tu zitzaidaken: Au olakoren lana dek! Zin egiña intzala ere entzun bainun. Umil asko jo ziteken bart nere etxeko atea: ai eneka, ebainduak, txau– tuak, zízpunak galduta. Orí okerrena. - Ezer al badezu, lagun zaiguzu, alkate jauna! Gureak egin du bestela! Ez dakigu artza zan edo zer zan ura ! Gurekiko lanak laxter egin ditu beintzat! - Armik gabe, galduak zerate! Gertatua ixilik edukiko dezutela zin egiten badidazute, ezeren aztarrenik ia ateratzen detan alegiñak joko ditut nik, zizpun zar oiek nunbaitik ekar– tzen ote dizkizutedan. An geratu dituk, eriotz-penarekin kapillan daudenak bezela. Ikusi baiñut bezela, xuxenean onera natorrek. Ziur bazekit i aizela. Bertan il ez itunean, galtzeko asmorik ez dabilkikela iku– sia zegok; eta ire lagun maite oni ezer ukatuko ez diokela bazekit ongi. Orain dek, motel, biotz on orí, erakusteko garaia! - Maltzurra aiz, bai, i, benetan! Oientzat nondik guri kenduko, egokiera billa abil beti. Orrengatik etortzen aiz; orrengatik gauzkak ire laguntzat. Alare ez dizkit galdu nai. Aiek kurrixkak! Urdeak ere, iltzerakoan, aundiagoak ez dizkik egiten. Lasai kontu-kon– tari zijoaztela, itxumustuan sartuta, buruak alkar 53