BCCCAP00000000000000000001805

Oraintxe bai ere burua galdu dekela! Azkeneko ardoak edan dituk! Astoa aleena! Ori egingo igun bada? Iri on egiteak ez dik askorik balio! Ikusi zuten sendagille guziak etsipena ernan zioteken. Il-zori zegonaren bizkar erruki aundi gabe, esan ornen zioken arpegira: - Biar goizerako sendatuko aiz, Txirrita! Zergatik esaten zion igerririk, itzetik ortzera, erantzun ornen zioken Txirritak: - Ezta il ere, jauna! - Bi orduko bizirik ez dauka ta orí da gi- zonaren korajea! --esanta, joan ornen uan sen– dagillea. Arratsa etzula arrapatuko, goizerako ilko' zala, egun batzuk estuasun lardan pasa ondoren, berriz ere onera ernan zin Txirritak. Andik bi illabeterako, gure kupelategian bertsotan aritze– ko rnoduan uan. Bi orduko bizirik etzeukala esan zunak, etzin asrnatu. Azkeneko ardoak edan zi– tula esan zunak, ain gutxi. Ogeiren bat urte inguru zizkin artean Txirritak; irurogei ta arna– laura bitarte, Txirritaren adiña il zanean, ezta– rri zar artan pasa ziran ardo-sagardoak pilla ba– tean baleude, rnerkatuko ituke. Gure kupelate– giko txotx berri bat galdu etzuan gizona, uta uan gero! Ainbeste ez edateko, rnaitasunez norbaitek esaten bazion, laxter zin erantzuna: - Txirrita esker oneko gizona izan dek be– ti. Bi bider nere bizia ardoari zor ziot; rnaita– suna ere bai. 112