BCCCAP00000000000000000001372

DE COGNITIONE HUJUS POTESTATIS 331 · .Publica erat illa quae agebattir coram populo et coram Episcopo; con– fessio peccati fiebat publice simulque poenitentia, quae juxta discretionem Epis• copi, poterat ad brevius tempus redigi; uti patet, haec penitenti!J, publica nonnisi ad peccata gravissima sese exte111debat, utputa peccatum ,aqulterii, homicidii, idololatriae ... Quatuor erant in hac poenitentia gradus: · a) Flentes, qui stabant ad fores Ecclesiae, et suis lacrymis et_ oratio– nibus fideles. deprecabantur •ut vellent pro ipsis ad Deum orare, et remissionem peccatorum obtinere. , b) Au.dientes, qui in porti.co collocati, lectionem audieb~nt simul cum · catechumenis, et post Offertorium Missae dimittebantur. c) Genuflectentes, qui genuflexi divino sacrificio assistebant; et 'di~ta su:i;>er ipsos oratione Episcopi, statim dimittebantar; graves macerationes in ~oc gradu erant .frequentes. d) Stantes, qui stantes sacrificio aderant, sed a communione eucharis• · tica arcehantur. · · En quomodo Stus. Basilius descripserit poenam fornicantibus imponen, dam: "Oportet eos anno primo a precibus expelli, et flere ad /ores Ec6leaia,e; secundo, ad cvuditionem admittí; tertío, ad poenitentiam; quart'o, ad standiJ,m , una cum populo, abstinentes ab oblatione; deinde. eis ,permitti boni communio– nem" (1). Hanc discipli:nam supporiit Concilium Nicaenum in canon•.11 et 12; prae.– 'terea dicendum videtur quod haec poenitentia publica, cum nec. a ''J'ertulliano, nec a Gyprianó, nec Ambr~sio, nec Augustino mentio fiat, in Ecclesia Occiden~ tali non viguerit saltem ita;.fixa,et determinata ut .in Ecelesia Orientali; revera ap.parent etiam in. Occidente casus poenitentiae publica.e, quemadmodum scitur de Theodosio, qui cum populum Thessalonicensem iratus occideret, a Sancto Am– brosio :fuit prohibitus quomiriu:;; Ecclesiam ingressus esset; apparent etiam poenitentes, qui ab assistentia divino'rum officiorum arcentur; séd in Occidente raro haec poenitentia publica concéssa :fuit. '"Lex constans fuit in Ecclesia, ait P. Boyer, ut poenitentia· publicó seffll!l tántum doncederetur. Neque clericis imponebatu1·, neque poenitentibiu, 11oat6a clericorú,m munus ~oncedebatur" (2). ·· Finis istius poenitenttae publlcae. Id quod vi istius poe~itentiae intendebatur, non erat, uti volunt adversa– rii doctrinae catholicae, poenitentibus in Ecclesiam incorporationem concedere, quod locum haberet per reconciliatíonem cum Ecclesia, per impositionem ma- , l'luum; per Solutionem excom:inunicationis, aliqua hujusmodi; sed remisaionem peccatorum graviorum, facta debita poenitentia, coram Deo adipisci; quae cimnia accurate retineri debent ne locum demus objectíonibus adversariorum Ecc'lesfam i>ri,mis temporibus usam nori fuisse potestate remittendi peccata di• centium. Caeterum haec omnia suis in locis opportune rejicientur (3). (1) ;pG, 38, 723. (2) De saora.me11to Poenitentiae, pag. 51. . (3) Cfr. Ga.ltier, op. oit., n, 296 sq. s; l>'.A.lés, L'l!ldit de Oa:11.iste, ¡11 quib_ui; multa tt»!• Umonia Patrum Jnv1mies, \'