BCCCAP00000000000000000001372

NON LOCALITER, NEC DEFINITIVE, SED PER MODUM SUBS'í'A(NTIA:E: 211 Divers.ae sententiae. 346. In hac subtili quaestione tot sunt Philosophorum sententiae quot possunt assignari effectus quantitátis. "In quib1.1.s sententiis excogitandis, ait Remer, philosophi catholici non ad solam .reflexionern attendere debuerunt, sed etiam ad facta quaedam mira– culosa ... , et praesertim ad dogma Eucharistiae, quo docemur Corpus Christi in S,ftcramento· ¡,raesens esse cum sua quantitate, attamen non localiter, i.. e. no11; commens:nrando proprias dimensiones dimensionibus loci, sed totum in tóto et t.otum in qiialibet parte"' (2). Omissis igitur istis sententiis, quae ad Philosophiam Naturalem ,magis quam ad Theoldgiam exspectant, nos in duabus aliquantulum immorabimur, in sententia scilicet Suarez,ii, Toleti . .. , et in sententia Sti. Thorna.e Theofogorum– que Veterum. In prima sententi.a, quantitas affert substantiae corporeae extensionem partium in ordine ad loc1,im; in ,secunda vero, extensionein partium in ordine ad substantiam ipsam; quae, ut bene intelligas, sequentia considerare debes: A) Sententia · Reice·ntiorum. 347. Juxta Suarezium aliosc¡ue bene multos 0 theologos, praecipue S. J., "substantia corporea, praeter partes essentiales quae sunt materia et forma, habet etiam per seipsam, partes integrales in actu, id est, partes ejusdem rationis sub.c;tantialis, nondum quidem situ per distributionem in spatio, sed jam entitate inter se"' distinguibiles ac distinctas" ( 3). Nunc igitur, quantitas, substantiae eorporeae adveniens, eique inhaerens tanquam ejus reale accidens, eam distríbuit in spatio, id est, facit ut cuivis parti spatii respondeat pars substantiae corporeae, quae illum locum occupat. Aliis verbis, substantiit_ corporea habet actu independenter ~ quantitate partes distinctas, quas quantitas ei inhae~ns, in spatio distribuit. Audias ipsu:m Doctorem · Eximium: "Dicendum existimo: materialem subs– tantiam non habere a qudntitate intrinsece et formr.iliter, entitativam extensio– nem seu distinctionem et 'conjunctionem suarum partium substantialiU:m, sed ea1n habére per intrinsecam suam entitatem. Habet autem substantia ,a quanti– tate hanc corpoream mol~m, quam nos per effectus explicamus et per ordinem ad locum et ad sensus nostras. P1·imuni itaque habet haec substantia a qvo.-nti– tate ita occupare locum ut una pars excludat aUam ab eodem spatio, et canse• quenter, ut inter se localitgr disten!," ( 4). En tandem quomodo in verbis declaret ipse quantitatis effectum / orma• lem et primarium: "Non potest esse e(fectus 'formalis quantitatis /acere par– tem, substantiae extra partem essc in. ordine Cid se. Un.de ulterius coll1gi videtur, si extensio partium (vel quod una sit extra aliam) est effectus for1nalis quan– titatis, solum posse id esse in ordine ad locum vel spatium" (5). In hac igitur sententia duplex distinguitur extensio: 1'!) $ubstantialis, illa quam habet substantia c~rporea per seipsam, est,, que "de intrinseoo concepíu s;ubstantiae materia/is" (6). (2) Remer, Sunmta :l:'hilosoph. Schola§t., dosmologia, pag, 144. (3) Billot, op. cit., pag. 452. (4) De EucharisWt, disp, 48, ssect. L (5 l tbid. . (6) Xbid., disp, 48, sect. 2.