BCCCAP00000000000000000001372

188 DE VERA EXPLICATIONE TRANSSUBSTANTIATIONIS Audias Catechismum Rornanum Concilii Tridentini: "Si est verum Christi corpus s1tb. panis et v·ini specie post consecrationem, 01ri1úno necesse est, cum ibi a1,f;ea non esset, hoc vel loci rnutatione vel creaMo– ne, vel alterúts rei in ipsiini conversione faci?nn ssse. At vero fieri non posse constat ( id corpus Christ·i ·in sacramenio ::;it) quod ex uno in, a,liurn loc1im v.ene– rit; ita enim fieret ut a coeli sedibus abesset, quoniam nihil movetur nisi locurn deserat a quo movetitr. Creari autem corpus Christ·i minus credibilr¿ est, ac rie in cogítationem qnidern cadere hoc potest; reli'nquitur ergo ( ut in sacramento sit Corpus Dbrnini) quod panis úi 1:psmn convertatur" (27). ' . · Et statim declarat quod praedicta eonversio "ita fit ut tota pan-is snbs– fontia, divina virfate, in totam Corporis Chr:isti substantiam, totaque vini subs– tantia in totarn sa.ngufois substantiarn, sine i<lla Domini Nostri mutatfo1w con– vcrtatur" (28). Ejus expositio, Sententia igitur conversionis, uti constat ex his quae supra dicta sunt, propugnat .transubstantiationem esse actionem simplicissimam, directe in panern excrc:itam, qua Deus, virtute sna et omnipotentia divina, mutat id quod est en– titatis in substantia panis et vin1i ·in substantiam Corporis et Sang·uinis Christi, "ita ut subjectmn patiens non s-it ullo modo Christzts, secl solns panis, cnjus transit siibstantia et .rmnanent dúriensiones" (29). Illa igitur actio conversiva, qua desinit substantia panis et vini et- poni- , tur Corpus Christi, est 1ina eademque actio: ipsa enim desitio stibstantiae panis ipsissima est positio Corporis Christi; 11am in quacumque conversione non satis est ut simultanee habeantur unius corruptio .et alterius generatio, sed oportet ut rnotus, quo unum eorrumpitur, sit ipsissimus motus quo alterum geueratur; sic in corruptione pomi et alterius substantiae generatione datur conversio nou tantum accidentalis, sed et substantialis; sic jure dicimus pomum conver.ti . in pulverem, vel in aliquid hujusrnodi; in ea non habes duas operationes indepen• dentes et disparatas: unam, qua destiueretur substantia pomi; aliam, qua nova generarefor suhstantia; sed est una atque simplex actio, qua desinit prior subs– tantia in substantiam de novo generatam; adest proinde nexus intrinsecus et ex ipsa natura rei. · · Nunc autem, diligenter attende: Si in nova substantia producta mutati<> facta est, hoc non est ex vi ipsius conversionis, sed ex eo quod aliquod elerneu– turn, utrique extre1no commune, remaneat; si igitur terminus forrnalis a qiw desi– neret totaliter, id est qnoad ejus materíam et formam, in terminum acl quem, quin isti ultimo aliquid adderetur, tune haberes conversionem sine ulla mutatio– ne termini ad quem, quod praecise accidit in praesenti. Ut autem hunc conceptum, sane diffieilem, recte intelligas, paulisper adhuc immoreris in eonsideratione essentiae conversionis et mutationis. Quando ego dico : hoc fuisse mutatum in aliud quúl, non indico mutationem nisi in i,llo quocl mutatum est, utique in alútd qnid. Quod vero hoc aliud qnid inveniatur per ipsam conversionem mutatum, non est ex vi ipsius formalis conversionis, sed per accidens, ex eo scilicet quod ibi permaneat aliquocl eleII1entum utrique extremo commitne; tota igitur mutatio tennini succedentis invenitur rationc elementi communis; ubi igitur elementum commune deficit, ibi deficiat necesse est quaelibet mutatio in termino conver- (27) P. 2, c. 4, n, 37, (28) Ibid., n. 3~,