BCCCAP00000000000000000000759

wszystko przebiega jak przedtem. Obecnie różaniec jest często śpiewany na ulicach wioski. Conchita chodzi także na cmentarz. Któregoś dnia poszła tam z Marią-Dolores. Szły ulicami wioski, śpiewając ró– żaniec (bardzo proszą nas teraz, abyśmy śpiewali z nimi) i tak zaprowadziły nas na cmentarz. Tam prze– stały śpiewać i zaczęły odmawiać modlitwy z naj– większą pobożnością. Nigdy nie wchodzą do środka, ale w tym dniu Conchita otwarła bramę i weszliśmy. Nie możecie sobie wyobrazić, jak ogromnym respek– tem nas wszystkich natchnęła! Poszły najpierw na grób ojca Conchity. Uklękły z wielką pobożnością i położyły na ziemi krzyże, które trzymały w rękach. Następnie podniosły je, dając Dziewicy do pocałowania. Jedna i druga wykonywa– ła dokładnie te same gesty, oczywiście w ogóle na siebie nie patrząc, mając oczy całkowicie zwrócone w Niebo. Potem poszły na grób mojego męża i rów– nież uklękły. Byłam bardzo wzruszona. Stamtąd po– deszły do mnie i przez dłuższą chwilę dawały mi krzyż do pocałowania. Potem poszły na inny grób, a następnie na miejsce spoczynku mojej matki. Jak mogły się tak zbliżać do grobów, nie patrząc na nie?» Maximina kończy swoje listowne opowiada– nie: «Nie wiemy, co to wszystko znaczy.» Wydaje się to jednak nietrudne do zrozumienia dla chrześci­ janina, który zna doktrynę Kościoła o komunii mię­ dzy żyjącymi i zmarłymi. Dziewica ukazała się w Garabandal jako Matka żyjących jeszcze tu na ziemi, jak i tych, którzy już odeszli. Maryja okazuje się Matką w rzeczach ważnych, - 192 -