BCCCAP00000000000000000000590

Izugari tripontzi zan. Ematen zioten guztia bereala jaten zuan, eta askotan ematen etziotena ere bai, afapatu al bazuan. Ofelakoak gertatzen zitzaizkan ere. Egun batean, elizkizuna luzetxoa zalako, Apaiz jaunak eliz-mutiiai gosari on bat bere etxean eman zien. Lagun bati ogi puskatxo bat !ufara erori zi– tzayon, eta ura artzeko makurtu zanean, aren ka– tiiutik Pertxelek esne zufut bat artu nai izan zu– an, ark ikusi gabe: bero-beroa zegoan ordea, ta mingafia efe egin zitzayon. Egun txarak eraman bear izan zituan, eta maiz pafa egiten zioten la– gunak; bana besterikan gabe gaitz ura joan zan, eta mutiia pozik gelditu zan. ~Ori egina damutuko zitzayon? jJajai..! Irakufi, irakufi. Apaiz jaunak eliz-gelan zer edo zer bear zuala fa, aren biia bere etxera bialdu zuan. Apaizaren afeba usategian zegoan, eta neskamea ituflra joana. Mutiia sukaldean sartu zan, eta leioari efe– tilu luze-zabal bat ikusi zuan, mami urdinez be– tea. jAuxen da nerea! bere artean esan zuan; eta ifior etofi bano lenago, ez det esango jan zuala, iretsi baizik. Ifiortxo ere konturatu etzedin, artu bear zuana artu-ta bereala elizara joan zan. Meza laguntzen asi zan, banan ezin egon zan. ~Nola egon bear zu– an? Makur-makur egin da, urdaiia ta esteak bi es– kuaz estutzen asi zan ... Gero negafez. Azkenean !ufa jo ere bai... Eli~-gelan sarturik, bere burua !ufara bota zuan, iraulka ta kafaxika gelditu gabe. :-: 224 :-: