BCCCAP00000000000000000000590

Etzuan berak ala uste... aitzak etofi arte, afiskua dagoanik ere go- , goratu ez: gertatu ezkero argitasuna etor~ tze.n da, ta gauzak obeto ikusten dira. Orduan damutzen zaigu lira 'egin izana, bana berandu izaten da, ta antolabiderik gabe geraf2en gera. Jan-edan gauzetan, kalte efaz egingo digu– tenak nola nai artzen ditugu. ltxaso edo ibaye– tan ardurik gabe sartu ta ibiltzen· gera. Zuaitz eta telatuetara edozer gauzagatikan igo, ta lu– fean bageunde bezela ibili ere bai. Eiztariak is– kiloa artu, eraman, utzi, erabili, zemai egiten dute, makil bat balitz bezela. Sua itzali gabe (}Te, zabarkeriz noiz nai atzitzen degu. -'· Abek .eta auen.antzeko beste asko, ge1tatu ditekenari begiratu gabe egiten ditugu, ta.okefikan izan ez degulako, nola nai ibiltzen gera. Gero, zoritxar' en.bat gertatzen d(lmtq.n, esaten degu: JNork esan beq,r zuan! Askotan egin izan degu, ta be– tiere okefik ez, _eta orain, usterikgutxie'nean, ala gertatu. ;Ori gatnal \ . ' \' Zintz()a ta Iangiiea zan Petratxo; banan oitu– ra txar bat bazuan, eta onek ondatu ta eraman zuan.· '~--~~-------~~-1, 197