BCCCAP00000000000000000000548

'72 DE VERBO INCARNATO, th. 8, n. 9"5-97 quia si haec depositio locum revera habuisset, non possemus dicere quod Deus passus et crucifixus et mortuus est. Hanc veritatem Patres exprimunt his verbis: «Quod verbum semel assumpsi.t, numquam dimisib. Haec indissolubilitas intelligi debet non tantum ternporalis, de tem– pore scilicet quo Christus nobiscum conversatus cst, sed etiam aeter– na (17). Et revera Jesus Christus, ait Apostolus, <<heri et hocie, ipse et in saecula» 08). Constat etlam ex eo quod Christ! regnum non habet, firnnn, et ex eo quod «sernpiternum habet sacerdotium» (19); sacerdotium enim est munus Christi hominis. !II.--UNIO HYPOSTATICA EST MAXIMUM DONUM. 96. Duplex enim datur substantialis unio creaturae cum Deo: se– cundum actualitatem intellectus et secundum subsistentiam; prima ob– tinetur in visione beatifica, in qua Deus directe et immediate applicat intellectui crEato suam essentiam sine una specie sui vicaria; haec est propria omnium beatorum. Secunda est unio hypostatica per quam natura creata trahitur ad ipsum esse personale Verbi quo et ipsa subsistit et sustentatur; haec autem unio est supra quodlibet aliud donum quod creatnris possit com– munican, nam per ipsam communicatur creaturae esse divinum, ipsum essc subsistens, quod radix est cujuslibet alius doni et gratiae. Quapropter unio hypostatica, etsi per se et formaliter non reddat creaturam beatam .(ipsa enim nihil aliud implicat praeter assumptio– nem ad esse subsistens VerbD, est donum omnium maximum, quia com– municat creaturae esse subsistens, et simul exigit gratiam qua anima redditur capax beatitudinis, cognitionis scilicet et amoris (20). IV.-UNIO HYPOSTATICA EST INDEBITA. 97. Sensus istius propositionis ost: quod nulla merita hanc unio– nem praecedere potuerunt; non merita naturae, ut per se constat et est evidens; nulla enim est proportio inter merita naturalia et unio– nem hypostaticam, quae, uti diximus, est donum supernaturale omnium maximum. Non merita sanctorum, tum quia nulla est rnrsus proportio inter merita sanctorum et unionem hypostaticam, tum quia prlnci-pium me– ritl non cadit sub merito, uti fert axioma theologicum; Incarnatio enim est principium totius gratiae hominibus collataE. Non merita ipsius Christi, quia natura humana. in qua sola mererl (17) (18) (19) (20) DENZINGER, 283. Ad Hebr., 13, 8. Le., 1, 32-33, et Ad Hebr., 7, 14; saeculo XV acrlter dlsputatum fuit inter Domln!c~nos et Franciscanos c!rca dlssolub!l!tatem Verb!, in triduo mortis, a sangulne In passlone effuso: Prus II sllentlum imposu!t et decrev!t (DEN• ZINGER, 718), ne amp!lus de hac re dlsputaretur; cfr. Sang du Christ, in DTC., 14, 1094-1096; de tota hac quaestlone cfr. C. A. MALY, De verbis Symboli Nícaeno-Constantinopolitani «Cujus regnl non erlt flnls» (Mun– chen, 1939); J. LEBON, Une a.ncienne oPinion sur la conditton du corps du. Christ dans la marte, In RevHlstEcll., 23 (1927), 238 sqs. III, q. 2, a. 10; cfr. XIBERTA, op. cit., pag. 319 sqs.