BCCCAP00000000000000000000548

70 DE VERBO INCARNATO, th. 8, n. 92-93 Uncte in senwntia Cajetani una est tantum e.ristentia, unUJn esse, quo natura divina et hmnana subsistunt, es.se scilicet personal-e Verbi; sed non in eo repornmda est ratio cur natura humana non sit persona, sed in eo potius quod natura assumpta non habeat modum substa.TJ .– tialem proprium quo fiat persona. «Non enim unurn esse in Christo Cajetanus dijjitetur, ait el. Billot, sed solum vult unionem hypostaticam formaliier consistere in aliquo alio quam in tractatione humanitatis ad esse increatUJn Verbi; in ali– quo, inquam, quod ordirve causalitatis antecedit, et est natura prius, Nam si Cajetano credas, unfo incarnationis fonnalissime in eo reponi– tur, quod personalis relat'lo Filii Dei terminat naturam humanam in Christo supplendo vices madi, seu termini creati, qua alias na:¡,ra, nos– tra completur ac veluti circumscribitur in seipsa, ut fiat suppositum proprii esse wsceptivwn (8). Humanitas igitur Christi non est persona, juxta Cajetanum, quia. caret subsistentia propria seu modo substantiali, et conse.quenter caret actu existentiae propriae: utrumque suppletur a Verbo. «Quare si a Cajetano quaeras cur hmnanitas Christi non sit persona, ratio formalis apud ipsum non erit quia caret suo vroprio esse ( quam– quam hoc ipsum omnino adrnittat Cajetanus), sed ratio formalis est quia deest supradictus modus seu terminus naturae, Verbo supvlente illam realitatem in natura humana, quae ex necessaria consequentia in com– munionem esse ejus assmnitur» (9). 93. Sententia aliquorum Thomistarum.-- Haec sententia tamquam principium fundamental,e admittit distinctionem realero essentiam in– ter et existentiam. «Realis distinctio inter essentiam et esse in creatis tantae est ne– cessitatis ut sine illa unio duarum naturarum in uno eodernque divino supp9sito videat11,r undequaque inintelligibilis» (10). Essentia ,est quaedam v€luti potentia, in qua esse exist€ntiae reci– pitur; ex unione utriusque, quin aliquid aliud intercedat, resultat ens quod subsistit, persona scilicet vel hypostasis vel suppositum. Haec igitur sententia rejicit tamquam inutilem et gratuit.um mo– dum illum substantialem a Cajetano assertum, et dicit personam cons– titui duobus tantum elementis, nempe natura individua completa cum suo proprio esse seu existentia. «Sic igitur ex individuo naturae substantialis et provrio ejus esse constituiiur subsistens creatum, in qua tria veniunt accurate distinguen– da. Primo, ivsum subsistens ut quod; secundo, id qua subsistit tam– quam actu subsistendi; tertio, id qua subsistit tamquarn ratione exigi– tiva subsistentiae. Ipsum subsistens est individuum naturae substan– tialis habens suum proprium esse in se. Id, qua subsistit tamquam actu subsistendi, est esse substantiale debitum huic individuo. Id demum quo subsistit tamquam ratione subsistendi, es t natura hujus indivi- (8) EILLOT, De Verbo Incarnato, pag, 134. (9) BILl.OT, op. cit., pag, 87. (10) !bid-., pag. 71.