BCCCAP00000000000000000000548

58 DE VERBO INCARNATO, th. 6, n. 78-79 quam admittimus in praesenti, et est illa ex qua non resultat unum distinctum, sed 1llud praeexistens incipit esse cum illo novo elemento sibi unito ; quare hypostasis di– vina, eadem pe::manens, incipit existere cum lmmanitate assumpta. Instant: Si ita est, persona Verbi est mu~::ita, quia ex simplici facta est c-omposita. Atqui personae divinae repugnat quaelibet mutatio. Ergo. Respondeo: Esset mutata, si compositio quam admittimus, afficeret ejus intrín– seca constitutiva ita ut aliqua tertia res inde resultaret, concedo; esset mutata. si eadem permanens in sua natura divina, incipiat in tempore esse llypostasis vel per– sona divinae simul et humanae naturae, subdist.: mutata est natura humana, con– cedo; mutata est natura divina, nego. Audias lucidíssimarn istius doctrinae expositionem a nostro Seraphico Doctore Bonarentura trnditam: «Divinam naturGm humanae uniri in unitatem personae non est aliud quam di– vinam personam, quae ab aeterno fuit hypostasis respectu divinae naturae, esse hypostasim respectu humanae naturae in tempore; hoc autem non dicit aliquam imperfectioncm, sed potius dignitatem et nobilitatem... Et quemadmodmn Deus de non creante fit creans in actu absque aliqua sui mutatione vel innovatione, sed solum jacta inmmutatione ex parte naturae creatae, sic persona Pilii Dei, quae non emt hypostasis hmnanae naturae in actu, habet ejus esse hypostasis absque aliqua sui immutatione vez innovatione, sola jacta mutatione ex parte naturae assumptae... » (23J. Sed statim sese offerebat ei haec difficultas: Si persona divina pote:st cum na– tura humana uniri, persona divina est perfectibilis. Ergo in potentia ad ulteriorem perfectionem. Cui difficultati ita respondet: «Dicendmn quod illud verum est de illo unibili quod habet perduct ad actum unionis per aliquid acquisitum in ipso; de illo autem quod est unibile solum per aliud acquisitum in altero, non habet veritatem. Et hoc modo est unibilis divina natura humanae natur:ie per mutationem factam in creatura. Et ratio illius est quia unio dicit relationem, relatio vero introduci habet in esse per mutationem factam in uno extremo, altero omnino immobili permanente» (24). Denique exemplum quoddam in creatis adducens ut hanc doctrinam illustret, haec habet idem Doctor : «Et potest etiam hujus simile inveniri in unione radii et crystalli. Si enim crystallus superinducatur radio jam domum illuminanti, crystallus illuminari dicitur et a radio pertransiri et ei copulari absque mutatione Jacta ex parte radii. sed solum ex parte chrystalli; sic suo modo, sed longe spiritualius intelligendum est in 1.atura a3sumpta et persona VerbiJ> (25). THESIS 6.ª: Jesum Christum ven1m esse Deum et verum hominem, nnam tantum personam in duabus naturis integ:ris et inconfusis sub– sistentem, et substantialiter unitis, probatur ex Patribus ante– nicaenis. 79. Connexio materiae.-In prioribus hujus tractatus propositionibus separatim probatum est argumentis, ex Sacra Scriptura comparatis, Je– sum Christum v€rum esse Deum simul ac ven1m hominem, unam ta– men personam in duabus naturis integris et inconfusis subsistentem, propter illam, ut ait Stus. Bernardus, «mirabiliter singularem et singu– lariter mirabilem» unionem divinitatis et humanitatis in unitate per– sonae. Aliud vero caput argum€ntorum, uti constat ex Tractatu de Theolo– gia Fundamentali, et quidem infallibile, habetur in Traditione chris– tiana. in consensu scilicet totius populi christiani, in consensu Theolo- (23) STUs. BONAVENTURA, in III sent., dist. 1, a. l, q. l. (24) !bid. (2.5) !bid,