BCCCAP00000000000000000000548

DE UNIONE HYPOSTATICA, th, 5, n. 75-78 b'l bant omnino dicere personam Verbi esse composzram, quia posset hoc sensu accipi, quasi Verbum esest pars et per naturam humanam com– pleretur; praecipuus inter omnes est Thipanius, qui vehemEnter invehi– tur contra caeteros theologos; attamen non potes·i; iste modus loquen– di simpliciter rejici, quin autoritas Patrum et Conciliorum spernatur. «Conciliorum et Patrum modus loquendi, qua non solum Christus compositus dicitur, sed disserte hypostasis Christi composita esse do– cetur, tam constans est et adversus haereticos... ·inde a saeculo V tam frequenter et asseveranter adhibitus, ut eurn damnare nullo modo fas sit» .(20). 76. Censura.-De fide definita in Conc. V: «Si quis non confitetur... unitatem Verbi ad carnem secundum compositionem, id est, secundum subsistentiam factam..., talis anaihema sit» (21). Pra-eterea in Synodo VI lecta est et approbata epístola Sti. Sophro– nii ad Sergium, in qua error Nestorii et Eutychetis his v-erbis damnatur: «Unum Christum profitemur, et Filium incarnatum Verbum colimus, et unam ejus hypostasim compositam dicimus et in duabus anuntia– mus naturis» (22). 77. Probatur. a) Ex Conciliis supra citatis, n. 63. b) Ex ratione theologica: Persona Verbi duobus modis pot-est con– siderari: l.º) secundum illud quod cst in se, -et 2.º) secundum ratio– nem hypostasis. Nunc autBm, si consider,etur secundum ill1td quod ist in se, p-ersona Verbi identificatur omnino cum natura divina. Jamvero natura divina est in se summae si:mplicitatis. Ergo et persona divina est in se considerata summae simplicitatis. At persona Verbi potest alio modo consideran, nempe quatenus dicit habitudinem ad naturam assumptam, seu secundum rationem hypos– tasis; vidimus in parw pra-ecedenti Verbum ab aeterno subsistens in sua natura divina cum qua plane id-entificatur, incepisse in tempore subsis– wre et in natura humana, per hoc quod extendit suum actum subsis– tendi ad ipsam; quo factum est ut natura humana non subsistat in se, sed in hypostasi V-erbi; id-eoqm~ p-ersona V-erbi subsistit in duabus na– turis: in divina, ab aeterno, per id€ntitatem cum ipsa; in humana, in tempore per assumptionem. Ergo persona Verbi est composita, ea sen– su quod subsistat in istis duabus naturis. 78. Objectiones.-Objectio l.ª: Si persona Verbi incarnati esset composita, natura divina et natura humana se haberent tamquam partes alicujus compositi. Atqui re– pugnat omnino naturam divinam, utpote infinitam et immutabilem, rationem partis alicujus compositi induere. Ergo persona Verbi nequit dici nec esse composita. Respondeo: Disting. niajor.: Se haberent tamquam partes late dictae alicujus compositi, concedo; se haberent tamquam partes stricte dictae, subdisting.: Si unio fieret in natura, concedo; si unio fit in persona et in persona tantum, nego. Redeas ad praemissa in thesi, et statim videbis duplicem esse compositlonem, unam ex qua resultat unum quod antea non existebat; haec compositio repugnat uti– que naturae divinae. Sed praeter hanc compositionem stricte dictam, datur et alia, (20) FRANZELIN, op. cit., in h. l. (21) DENZINGER, 216. (22) liARDOUIN, t. III, pag. 126.