BCCCAP00000000000000000000548

DE UNIONE HYPOSTATICA, th. 5, n. 67-68 53 Respondeo: Istae et similes locutiones Patrum non significant unionem in na– tura, sed unionem substantialem, per oppositionem ad unionem moralem quam ads– truebat Nestorius. Sciendum enim est quod voces quae hodie nullam ansam praebent :.c.equivoca– tionibu.s (quia usu cuotidiano clarissimae factae sunt), in íllis temporibus non erant in sua significatione adeo determinatae ; sic videmus Stum. IIieronymum ad Ponti– ficem Damasum scribentem, utrum dicendum sit esse in Deo unam vez tres hyposta– ses; non sane quia rem ignoraret, sed quia hypostasis ex sese tam potest signiíicare personam quam naturam. Idem die de istis locutionibus: unio physica, unio natu– ra/is. Et quia hodie apud nos suam significationem concretam et bene determinatam obtinuerunt, male sonant illae locutiones et caute vitandae sunt, ne locum demus Prroribus. Caeterum inutiliter ipsius Sti. Cyrilli testimonia in contrarium congenmtur, curn ipse clare nobis suam mentem patefaciat: «Unus est Dominus, Jesus Christus, quamvis naiurarum differentia non ignoretur... Tua vero Sanctitas illorum ora corn– primere dignetur, qui concretionem vel conjusioncm vel commixtionem Dei Verbi cum carne Jactarn csse dicunt. Verosirnile est non.nullos esse qui ista quoque de me in vulgus jactent quasi talia díxerim aut senserirn» U3J. In textu objecto nihil aliud vult dicere nisi quod natura Verbi et natur:i. assump– ta sunt inseparabiles, quia in uno supposito Verbi insunt. Pars 2.ª: Unio non est accidentalis, sed substantialis, et quidem secundum subsistentiam, seu secundum rationem pei-sonae sive hypostasis. 68. Explicatio terminorum.- Uti jam in superioribus notatum est, non omnis unio, quae est in persona et in persona tanturn, est unio hypostatica, quae tamen necessario adrnitti debet in hoc praesenti mys– terio, ,et quae sola rationem dare potest cur unurn idernque individuum sit Deus sirnul ac horno; ad cujus igitur adaequatarn intelligentiarn scien– durn est quod unio, quae ,est tan;'um in p~rsona, duplex est: a) Unio in persona secundurn inhaerentiam, in qua illud quod per– sonae inhaeret, sese habet erga hypostasirn veluti accidens quod su– peradditur subsistenti; e. g., gratia sanctificans unitur homini in per– sona et in persona tanturn, eique superaddit aliquid qua horno subsis– tit secundum illud esse accidentale, et b) Unio in persona et secundum rationem personae vel hvvostasis, vel secundum subsistentiam, et est illa in qua natura substantialis trahi– tur ad ipsam subsistentiam personae praeexistentis quin tamen haec ullo modo mutetur, sed, eadem permanente, €Xtendit suum actum sub– sistendi ad naturam assumptam. Sed statim dico: ne quaeras exempla quibus haec unio facili intel- 1'ectu reddatur, nam nullum invenies praeter illam realitatem quam ve– nerandam et adorandam fides catholica in hoc mysterio Incarnationis nobis proponit. «Ad cujus evidentiam considerandum est quod. unio, quae est tantum tn persona seu hypostasi, dupliciter dividitur. Nam hypostasis habet duplicem actum ut ex praecedentibus liquet. Habet primo actum hypos– taticum seu ipsam incommunicabilem subsistentiam per quam in esse hypostasis formaliter constituitur. Habet praeterea actum accidentalem (13) PG., 77, 182.