BCCCAP00000000000000000000548

DE UNICA PERSONA IN CHRISTO, th 4, n. 51 43 2.ª) Idem porro, qui ex divina revelatione veru¡, Deus demonstra– tus est, verus etiam horno apparet tum verbis tum rebus (th. 3). Non igitur prima series propositionum de uno, altera de alio subjecto revelata Est, sed utraque de uno eodemque Jesu Nazareno (15). Res igitur videtur esse tam clara tamque obvia, ub nullam offerat dl!ficultatem; attamen aliqua testimonia expendemus majoris momenti. 51. Probatur thesis. l. 0 ) Ex verbi:, illis: « Verbum caro factum est» ( 16). Omne illud quocl factum est aliquid, revera est illud quod factum est. Atqui, secundum Stum. Joannem, Verbmn caro factum est. Ergo Verbum factmn €St caro, seu quod ídem est, hamo. Atqui impossibile esset dicere quod Verbum ,est horno si in Christo duae sunt personae. Ergo, cum dicatur ab -evangelista, in Christo est una tantum persona, quae est ipsa Persona Verbi. Prab. minar.: Impossibile omnino est unum de altero praedicare si isti sunt separati et distincti; metaphysic-e enim repugnat quod ego dicam: Paulus est Petrus, dummodo Paulus et Petrus subsistant in seipsis separatim; si igitur de Verbo dicitur ipsum factum esse homi– nem, non est in ,eo nisi una ,tantum persona. «Verbum itaque Deus, unigenitus Filius manens Verbmn Deus, tac– tus est homo, ita ut verum sit: Deus est homo, et: hic hamo est Deus; non ergo alius est Deus et alius hic hamo, sed unus simul est Deus et homo» (17). 2.º) Ex epístola ad Phil., 6, 7: «Qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se aequalem Deo, sed semetipsum exinani– vit farmam serví accipiens in similitudinem hominum factus et habiiu inventus ut homo.» In hoc textu apparct qnod de uno eodemque sermo fiat; ille proin– de Jesus in forma Dei existens, aequalis Deo, incepit esse in similitudi– nem hominum et habitu inventus est ut horno. «Unus ergo idemque in forma Dei Deus est, et in forma serví homo est. quoi non transmutatione uniils naturae in alteram fiert potuit, sed solum talt assumptione hmnanae naturae ut ess-et natura jacta propria Dei» (18). 3.º) Ex communicatione idiomatum. In sacra Scriptura indistincte praedicantur de Christo sive humana sive divina. Atqui haec non pos– sent de ipso praedicari nisi sit unus tantum, una tantum persona, unum ultimum subjectum attributionis. Ergo, cum praedicentur, necesse om– n1no est ut in eo una tantum sit persona. Sic Christus dicit de seipso: «Pater majar me est» ( 19), et «Tristis est anima mea usque ad mortem» (20); haec sine dubio competunt ei qua– tenus est horno; sed etiam de seipso dicit: «Ego et Pater unum su- (15) FRANZELIN, op. cit., pag. 130. (16) Joan., 1, 16. (17) FRANZELIN, op. cit., pag. 131. (18) !bid.., pag. 134. (19) Joan., 14, 28. (20) Me., 14, 34.