BCCCAP00000000000000000000548

DE DIVISIONE GRATIAE, th. 21, n. 561-562 437 jusque opera, «non volentis neque currentis, sed miserentis est Dei». Ratio igitur cur aliqui eorum habuerint gratiam efficacem ad creden– dum, repet-enda non -est ex propria uniuscujusque voluntate, sed ex vo– luntate Dei. Jamvero hoc idem est ac affirmare gratias efficaces fuisse a Deo praeparatas, ita ut anteced-enter ad liberum consensum volun– tatis connexionem dicerent cum positione actus salutaris, actus vide– licet fidei. Si praedictae gratiae in tantum connect<ff•entur cum consensu vo– luntatis in quantum voluntas de facto potius in unam quam in aliam part-em flecteretur, efficacia gratiae desumenda non esset ex sola vo– luntate Dei miserentis, sed etiam -ex voluntate hominis. Sed hoc est quod aperte negat Stus. Paulus in tato capite IX ad Romanos. Ergo ... 4.º) Multa alia in Sacra Scriptura testimonia inveniuntur in eum– dem sensum; sufficiat aliqua eorum praecipua recitare: «Deus est enim qui operatur in vobis et velle et perficere pro bona voluntate» ( 11). «Sicut divisiones aquarum, ita cor regis in manu Dei; quocumque voluerit, inclinabit illud» ( 12). «Daba vobis cor novum, et spiritum novum ponam in medio ves– tri, et auferam cor lapideum de carne vestra, et daba vobis. cor car– neum. Et spiritmn meum ponam in medio vestri, et faciam ut in prae– ceptis meis ambuletis» (13). In his textibus loquitur absolute, nulla scilic-et facta distinctione in– t-er opera faciliora et difficiliora. 562. Ex Patribus.-• Stus. Augustinus continuo recurrit ad gratias ef– ficaces ut explicet praedestinationem, donum perseverantiae, sanctifica– tionem... «Falsum est autem si quis dicit: igitur non miserentis Dei, sed vo– lentis atque currentis est hominis; quia nullius Deus frnstra misere– tur; cujus autem miseretur, sic eum vocat quomodo scit ei congruere ut vocantem non respuat» (14). «Quis porro tam impie disipiat ut dicat Deum malas hominum vo– luntates quas voluerit, quando voluerit, ubi voluerit, in bonum non pos– se convertere?» Perseverantia passiva, uti supra diximus, supponit collationem gra– tiae efficacis, qua status justitiae cum ultimo vitae instanti connecti– tur; hinc dicebamus ipsum de facto perseverare magnum Dei donum est. Videas igitur quomodo Stus. Augustinus, contra Semipelagianos agens, asserat donum pers-everantiaé: «Hic si a me quaeratur, cur Deus eis perseverantiam non dederit qui– bus eam qua christianc viverent, dilectione dedit, me ignorare respon– deo. Non enim arroganter, sed agnoscens mod1tlmn meum audio dicen– tem Apos'tolnm: O hamo, tu quis es qui respondeas Deo? ... Si ergo (11) Ad l'hil., 2, 13. (12) Prov., 21, l. (13) Ezech., 36, 26. (14) Ad Simplicianum, 1, 2, 3; PL., 40, 119; Journel, 1573 sqs.