BCCCAP00000000000000000000548

DE ESSENTIA GRATIAE HABITUALIS, th. 14, n. 516-517 897 quatenus nos Deo gratos efficit; dicitur caritas, quatenus est principium diligendi Deum .(2). 3.ª) Tertia tandem sententia distinctionem realem admittit gratiam habitualem inter et habitum caritatis; est certissime sententia Sti. Tho– mae _(3). Prima sententia a nemine defenditur; quare controversia versatur circa secundara et tertiam; nos inclinamur in sententiam Sti. Thomae, tum quia eam censemus magis conformem documentis Sacrae Scriptu– rae et Patrum, tum quia melius videtur explicare ordinem supernatura– lium perfectionum, tum denique quia ab omnibus fere theologis ad– mittitur. Sententiae tamen Scoti probabilitatem non tantum extrinsecam, sed etiam intrinsecam agnoscimus; immo, nec nostris censemus argumen– tis ipsam minuere, quandoquidem divergentia utriusque sententiae ex diversa conceptione justificationis per gratiam habitualem effectae oriri videatur. Censura.-Est sententia communior. 517. Probatur nostra sententia. l.º) In Sacra Scriptura videtur loqui de gratia et de caritate tamquam de donis diversis: «Gratia Domini nostri Jesu Christi et caritas Dei et communicatio Sancti Spiritus sit cum omnibus vobis. Amt n» ( 4). «Caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum Sanctum qui datus est nobis» (5). «Superabundavit autem gratia Domini nostri cum jide et dilectio– ne, q11ae est in Christo Jesu» (6). Ex textu supra citato ita argumentatur St11s. Thomas: «Ergo datio Spirit11s Sancti praecedit caritatem, sicu causa ejjectum; sed Spiritus Sanctus datllr secundmn aliquod donum suum; ergo aliquod donum est in nobis quod praecedit caritatem; et hoc non videtur esse aliud, quam gratia; ergo gratia est aliud quam caritas» (7). 2.º) In documentis Ecclesiae.-Videtur rursus loqui de gratia et de caritate tamquam de rebus diversis; sic in Conc. Viennensi dicitur: «Conferri in baptismo informantem gratiam et virtutes» (8). Similiter in Tridentino dicitur justificationem obtineri «per volun– tariam susceptionem gratiae et donorum» (9), et paulo post nomine donorum intelligit fidem, spem et caritatem (10). (2) Magíster Sententiarum, in II Sent., dist. 26; Sconrs, in II Sent., dist. 27, Q. un.; Snrs. BELLARMINUS, De Gratta et lib. arbit., lib. 1, c. 6; LES/31US, De divinis perfectionibus, 12, 11, 76. (3) I-II, Q. 110, a, 3; De Veritate, q. 27, a. 2; SUAREZ, De Gratia, lib. 6, c. 12: VALENTIA, in I-II, disp. 8, q. 2, p. 2; SA LMANTICENl:l.ES , De Gratia, disp. 4. n. 77. et plurimi alii Theolog! moderni. (4) Ad Eph., 6, 23. (5) Ad Rom., 5, 5. (6) I Tim., 1, 14. (7) De veritate, q. 27, a. 2. (8) DENZINGER., 483. (9) DENZINGER, 799. (10) DENZINGER, 800.