BCCCAP00000000000000000000548

DE NECESSITATE GRATIAE, th. 8, 11. 461-462 365 Non tamen facile determinari potest sensus istius canonis, quo fit ut nulla adsit apud theologos concordia in ejus interpretatione; aliqui enim intelligunt de perseverantia finali; alii, de potentia ad persev,e– randum usque in finem; isti, de perseverantia temporali; illi, de potentia ad persev-erantiam temporalem. Id saltem quod ab omnibus concedí de– bet, +cst quod sine special Dei auxilio horno justus non pers-ev-eret usque ad finem vitae (12). Si sermo esset tantum de perseverantia activa imperfecta tempora– li, thesis essBt certa. Secunda pars nostra-e the.Stos supponitur a Concilio ut omnino certa; sic enim habet: «Si quis magnum illud usque in finem perseve.rantiae donum se certo habiturum, absoluta et infallibili certitudine dixerit, nisi hor, ex speciali revelatione didicerit, a s.» (13). Pars l.ª: Horno justus non potest in aocepta justitia diu perseverare sine spe– ciali Dei auxilio 462. i'..>robatur ex Sacra. Scriptura.-Sacra Scriptura sa-epissime jus– tos hortatur ut orationi incumbant et in oratione non deficiant, ut vi– gilt,nt ne intrent in t-entationem, ut justitiam acceptam servent et a pec– catis omnino abstin-eant. Atqui haec orationis necessitas clar-e indicat justos non posse in accepta justitia perseverare sine aliquo auxilio Dei. Ergo horno justus indiget auxilio speciali Dei ut diu in accepta justitia perseverar-e queat. Prob. majar.: «Oportet sem¡Jer orare et non deficere» ( 14). «Vigilate et orate ut non intretis in tentationem; spiritus quidem promptus est, caro autem infirma» ( 15). «Clamavi ad te, salvum me fac ut custodiam mandata tua» (16). Prob. minar.: Ratio est -evidens, quia nemo petit id quod est in Bjus potestate; si igitur justus debet instanter pers-everantiam a Deo expos– tu1are, ideo -est quia ips-e eam non habet; gratia proinde habitnalis non sufficit ut aliquis perseverar-e possit; indiget adhuc alio auxilio ab ea distincto ut perseverantiam obtineat. «Cur autem, ait Stus. Augustinus, perseverantia isra poscitur Deo, si non datur a Deo? ... An et ista irrisoria petitio est cum id ab eo petitur, quod scitur ipsum non dare, sed, ipso non dante, esse in hominis po– testate?» ( 17). Et alibi: «Ideo pro hac re nec superflua nec impudcns Domini im– molatur oratio. Nam quid stultius quam orare ut facias quod in tua potestate habes?» (18). (12) «Hoc enim, ait BERAZA, ad mínimum definivit Synodus». Op. cit., pag, 101. «Sine dubio, ait LERCHER, de fide definitum est justum de facw non perse– verare sine auxilio spec!ali Dei)). Loe. cit., n. 203. (13) DENZINGER, 826; c!rca hanc censuram cfr. BERAZA, op. cit., pag, 200-202 et 204 (14) Le., 18, 1. (15) Mt., 26, 41. (16) Ps. 118, per totum. (17) In Joan., tract. 33; Journel, 1955. (18) De natura et gratia, e 18; PL., 44, 256; simil!ter STUS, CYPRIANUS. De orat dom., n. 12 ; PL., 4, 544; STUS. CAELESTINUS, Epístola ad Episcopos Galliae, c. 6; PL., 50, 532; STUS, HIERONYMUS, in Mt., c. 5; Journel, 1795.