BCCCAP00000000000000000000548

360 DE GRATIA CHIST!, th. 7, n. 452-454 Joanne a Sto. Thoma, Mazzella, Pesch, Huarte, Lepicier, Janssens, Hu– gon, Herve, Boyer, Zubizarreta, etc.; et hanc sententiam defendunt, non rationibus mere naturalibus innixi, sed revelationi (6). Censura.-Thesis est omnino libera, etsi nostra sententia commu– nior dici debeat. 453. Probatur ex Sacra Scriptura.- Multi sunt wxtus sacrae Scrip– turae in quibus haec nostra doctrina valde commendatur; sic quando Christus explicat necessitatem conjunctionis ad ipsum et cum ipso per comparationem palmitis cum vite: «Manete in me et ego in vobis. Sicut palmes non potest ferre fructmn a semetipso nisi manserit in vite, sic nec vos nisi in me manseritis. Ego sum vitis, vos palmites; qui manet: in rne et ego in eo, hic fert fructurn rnulturn» (7). Jamvero haec verba non possunt tantum intelligi de solo influxu gratiae habitualis, nam influxus vitis distinguitur a conjunctione palmitis cum vite; eodem mo– do, influxus continuus Christi erga suos fideles ctistinguitur a conjunc– tione quam habet pBr gratiam habitualem. Apostolus: «Deus est enirn qui operatur in vobis et velle et perfi– cere pro bona voluntate» (8). Stus. P,etrus: «Deus autem ornnis gratiae qui vocavit nos in aeternam gloriarn suarn in Christo Jesu, rnodicurn passos ipse perficiet, confirrna– bit.. solidabitque» (9). 454. Ex Patribus.- Hanc doctrinani saepissime inculcant Patres contra Pelagianos: Stus. Augustnus: «Ipse autern Deus ... justificat impimn, et cum ad, perfectarn sanitatem, hoc est, ad perfectarn vitarn justitiamque perdu– xerit, non deserit si non deseratur, ut pie sernper justeque vivatur. Si– cut enim oculus corporis etiam plenissime sanus, nisi candare lucís ad– jutus non potest cernere, sic et hamo etiarn perfectissirne justificatus, nisi aeterna luce justitiae divinitus adjuvetur, recte non potest vivere. Sanat ergo Deus non solurn ut deleat quod peccavirnus, sed ut praestat etiarrí ne peccernus» (10). Stus. Cyrillus Alex: «Neque ex in1quitate recedere quis potest, neque ad rneliora pervenire, et in iis velut divertere, nisi cornite et duce Chris– to. Itaque sanctis illis discipulis • dicebal: Sine rne nihiI potestis /a– cere» (11). (6) Cfr. HERVE, op. cit., n. 170; MAZZELLA, op. cit., n. 256 sqs.; PESCH, OP. cit, n. 109; SUAREZ, De Gratia, lib. 3, c. 8, n. 23, sqs.; in quibus citata inve– nies plurima Theologorum opera. «Sed notetur imprimís theologos ideo communissime docere necessitatem actualis gratiae ad singulos actus salutares, etiam justorum, quia id vide• tur omnino conforme revelationi; etsi ergo ratio positive non ostenderet cur et quomodo gratia llla sit necessaria, dummodo tueretur necessitatem illam nullam involvere repugnantiam, id nobis sufficere deberet». Op. ait., pag. 184. (7) Joan., 15, 4-5. (8) II ad Cor., 3, 3. (9) I Petr., 5, 10. (10) De natura et gratia, n. 29 ; Journel, 1792. (11) Act. Apost., 4, 12.