BCCCAP00000000000000000000548

DE PRIMATU CHRISTI, th. 26, n. 207-208 149 207. Diversac scntentiae.-Tres sunt theologorum sententiae, duae cxtremae, e diametro oppositae; alia, media, qua Doctor Eximius reconciliare voluit ea quae, om– nibus fatentilms, irreductibilia sunt. Scotistae affirmant redemptionem non fuisse causam finalem primariam Incar– nationis, sed Verbum, jam ante praevisum peccatum, ideoque et independenter a pec– cato, praedestinatum fui:,se ut e, 0 set Horno, ita ut, etiamsi Adamus non peccasset, Verbum incnrnandum foret; affirmant praeterea Christum qua hominem causam fuisse gratiae tam pro angclis quam pro Adamo innocente (9). Thomistac, e contra, illa duo fortiter negant, et ajunt causam finalem incarna– tionis esse redrmptionem grneris humani, ita ut, vi praesentis decreti, Adamo non peccante, Verbum incarnandum non es 0 et; affirmant secundo Christum gratiam non meruisse angelis et Adamo innocPnti, sed homini tantum lapso; hinc Christus nonnisi dependenter a peccato a Deo praevisus est 00). Suarezius, mediam incrdens viam ut Scotistas et Thomistas conciliaret, dixit quod «ratio seu motivum sufjicicns et adacquatum volendi incarnationem non fuerit uni– cum tanturn, sed plura, non tanturn partialia, et quasi constituentia unurn adaequatum motivurn, sed totalia et per se sufficientia)) (lll. Secundum sententiam Eximii non unum, sed duplex datur motivum totale et adaequatum volendi incarnationem: redemptio videlicet generis humani, et rnanifes– tatio gloriae et bonitatis divinae, ita ut unum solum motivum esset per se sufficiens; hoc igitur modo duae sententiae oppositae in unam coalescunt. Sententia tamen Suarezii nullum fere consecuta est sectatorem, quare nihil de ipsa dicemus; nec in praesenti nobis opportunum videtur quaestionem illam de accep– tione gratiarum ab angelis et homine innocente, a Christi meritis, tangere ; quae nihil aliud est quam ipsius merum corollarium, de qua agemus in Scholion. Censura.-Nostrani sententiam propugnamus tamquam probabilem et certam. 208. Probatur.- Sententia nostra probabitur s1 m Sacra Scriptura vel in Tra-ditione contineatur praedcstinatio Christi hominis ante quam– libet creaturam, indep-endenter ab occasiope peccati Adami; si dicatur omnia propter ipsum et ad ipsum tamquam causam finalem, fuisse crea– ta: tandem, si uno vd alio modo exprimatur quod Verbum incarnandum foret, etsi Adamus non peccasset. Jamvero haec tria pluribus in locis Sa– crae Scripturae et Traditionis luculentissime continentur. Ergo nostra (9) (10) (11) peccasset), sed tantum dicere intendimus existentlam Verbl lncarnatl non pendere in hoc ordine historico a qualibet creatura ne ouidem a circums– tantia peccati Adami; quapropter concludimus contra Thomistas, Verbum incarnandum fore. vi praesent.is decreti. etsi Adamus, in hoc ordine his– torico, non peccasset, quia ejus existentia non pendet in mente divin,i a peccato Adami. ALEXANDER ALENSIS, III, q. 2; STUS. ALBERTUS MAGNUS, in III sent., dlst. 20, a. 4; SCOTUS, in III Sent.. dist. 7. q, 3, n. 3-4; MONTEFORTINO, Summa Theol., tom. 5, q. 1, a. 3; FRASSEN, Scottls Academicus, vol. 7, sect. 3, n. 1; HrLARIUs, Cur Deus hamo; STus. FRANcrscus DE SALES, De l'amour de Die1l. lib. 2, c. 4-5; SALDES, Proludium de primatu Domini nostrt .Tesu Christi et causa motiva Incarnationis; P. CHnYsosTOME. Le moti/ de l'Jncarnation et les principaux T/wmistes contemporains; BERTONI, Le bienheureux Jean Duns Scot. «L'ecole dom!nicaine. dans son ensemble, reste bien unie sur les deux affir– mations fondamentales: sans le peché, point d'Incarnation, et l'Incarna– tlon n'est pas la cause de la grace pour les Anges ni pour Adam lnnocent; les divergences ne portent que sur des points secondairesll. HUGON, RevThom., 1913. Hanc sententiam tenent Thomistae fere omnes : STUs. THOMAS, CAPREO– LUS, FERRARIENSIS, CAJETANUS, SALMANTICENSE$, et lnter Theologos Societatis Jesu, LEssrus, VALENTIA, VASQUEZ, LUGO, etc. SuAREZ, De Incarnatione, disp. 5, s. 2 sqs.; cfr. SThS., loe. cit., pag. 16-18, ubi recentem bibliographiam invenies; cfr. etiam aliam viam conclliationis a PP. G. RoccA et G. RoscHINI propositam, in Mar., 3 (1941), 3-31, necnon re!utationem P. BoNNEFors, Raison de l'Incarnation, in DivThom. (Pi), 46 (1943), 103-120.