BCCCAP00000000000000000000547

DE COSMOGONIA MOSAICA, n, 443-444 251 non tantum hypothetice, uti videtur, sed etiam apodlctice, nos docent mundum non fuisse spatio sex dierum creatum et formatum, sed lon– iissimum temporis spatium necessarium fuisse. Theoria Laplace, quae hodie etiam ab astronomis defenditur, pro– pugnat; mundum universum fuisse in principio quamdam massam te– nuissimam (nebulosam), per totum spatium diffusam. Hule materiae Deus indiderit motum rotationis, aut quamdam vim per quam ipsa ma– teria moveri et agitari ceperit. Massa, vi istius motus in unum contracta, devenerit ignea. Postea motus rotationis eo usque auxerit ut, vi motus centrifugi, partes pe– riphericae avulsae fuerint a massa communi, quae est sol noster ac– tualis. Partes avulsae, per aera motu rotationis proprio volitantes, lo– cum dederint novis partitionibus, ita ut hoc, et non alio modo, et pla– netae et satellites eorum efformarentur. Planetae et satellites sensim sine sensu calorem amiserint et con– solidata fuerint; terra nostra non est nisi pars quaedam primitivae nebulosae, quae post infinitas fere evolutiones et transformationes per– transiit usque dum, igne ejus exstincto et cortice refrigerato, capax exs– titit aquas continendi. Et tune incepit terra efformari ex pluribus sedimentis, seu stratis. ex aquis relictis. Nunc autem, quantum temporis spatium necessarium fuerit ad ne– bulosam efformandam, refrigerandam et strata geologica formanda? Sunt qui 100 milliones annorum dicant transiisse; sunt qui adhuc plura dicant fuisse necessaria... Palaentologia et Geología ad eamdem conclusionem perveniunt, ut videre est apud istarum scientiarum cultores. Quaestio discutienda: Nunc autem, quomodo componi possunt sclen– tiarum naturalium placita cum descriptione Mosaica? Mundus formatus est intra spatium sex dierum naturalium, an per temporis spatium lon– gissimae durationis?... . III.-De pluribus systematibus conciliationem intendentibus. 444. a) Sententia litteralis tenet sex dies Moysis esse dies natura– les viginti quatuor horarum; ratio est quia non licet a sensu litterali et obvio Sacrae Scripturae recedere sine vera necessitate. Hanc sententiam tenuerunt omnes fere sancti Patres _(9) et p1erique Scholastici, etiam moderni _(10). Crisis.- Contra hanc interpretationem litteralem multa sane oppo– nuntur ex Astronomia et Geología, quae tamen nullatenus sperni pos– sunt; theoria Laplaciana multis revera commendatur. Praeterea postulata scientifica explicari nequeunt per diluvium uni– versale; nam, etiamsi concedatur quod diluvium fuerit geographice uni– versalE:, admitti non potest transformatio terrae adeo radicalis ut tota (9) Patres: STUS. EPHREM, op. svr., t. 1, p. 6-8; STUS. BASILIUS, in Hexaeme· ·:-om, hom. 1, n, 6; hom. 2, n, 8: STUS. GREGORIUS NYSS., in Hexaemeron, Quacst. in Genesim, interr., 6-17; STUs. HIERONIMUS, Quaest. hebr. in Ge- 71,es.; SnJS JOAN~rns DAMASCFNUS, De fide orth., l!h. 2, c. 5 sqs. (10) Ex recentioribus theologis: MAZZELLA, op. cit., n. 245; LAURENT, Etuñ.es geologiques, philosophiques et scripturales sur la cosmogonie de llfoise, 1863; KNOLL, [nst. Theol. theor., p. 2; SORIGNET, Geologie de la Bible; GATII, lnstitutiones apologetir:o-polernicae, 1867.