BCCCAP00000000000000000000547

DE RELATIONIBUS DIVINIS, th. 9, n. 302-305 167 b) Utrum ratione distinguantur ab essentia. Responsum est affirmativum quoad utrumque, atque suppeditat no– bis fundamentum ad difficiliores objeetiones, contra hoc mysterium con– gestas, dissolvendas. «Integra doctrina, ait el. Billot, de habitildine relationum divinarum ad substantiam, duabus assertionibus comprehenditur, quarnm prima est de distinctione rationis, altera de identitate reali. Et utroque modo ad dogma pertinet; utroqne modo est acl explicationem fidei et defensio– nem ejus contra impugnationes adversariorum necessaria» (1). Pars l.ª: Relationes in Deo ratione distinguuntur a substantia. 303.-Sensus istius primae partís est quod ratio relationis et ratio substantiae conceptu differunt, ita ut illud, quod nos intelligimus per «substantiam», conceptu differat ab eo quod per vocem «relationis» significare intendimus; quare dicimus in praesenti quod inter substan– tiam divinam et relationes reales intercedit distinctio rntionis, non ta– men qualiscumque, sed majar, eo quod conceptus substantiae non in– cludat conceptum relationis; id €tiam a theologis exprimi solet dicendo quod relationes divinae conceptu simpliciter distínguuntur ab ess€ntia. Oportet tamen statum quaestionis clare omnino exponere. Sciendum enim est, quod, quando relationes comparantur cum essen– tla divina, relatio sumitur secundum esse in, non vero secundum esse ad. «Quando relationes confernntur, ait Janssens, cum ipsa essentia divina, consideratur in relatione respectus absoluti seu in aliquo; quan– do autem relationes, sciltcet illae, quae per processiones constituuntur, conferuntur ad invicem oppositae, consideratur in eis respectus rela– tivi ad aliquid» (2). Unde quaeritur in praesenti utrum relationes áivinae, quatenus dicunt esse in, ratione differant ab essentia. 304, Adversarii.-Negarunt hanc distinctionem rationis omnes Mo– narchiani, Ariani et Eunomiani, asserentes omnia, quae de Deo praedi– cantur, esse re et ratione ídem, eo manifesto fine ut omnem realem distinctionem, quam in personis divinis catholici ponebant, transfer– rent ipsi ad diversitatem essentiae seu naturae; nam si paternitas et filiatio non solum re, sed etiam ratione, idem sunt, impossibile tune est quod Pater sit Deus et quod Filius sit Deus, et tamen Pater et Filius sint realiter distincti-Ergo, cum fides catholica Patrem et Filium cticat esse distinctos, necesse est, concludebant haeretici, quod sint distincti quoad essentiam sive substantiam. Hanc partem nostrae theseos eo usque exaggerabat Gilbertus Porre– tanus, ut admitteret non tantum distinctionem rationis, sed etiam dis– tinctionem realem inter relationes et essentiam divinam; de hoc errore infra recurret sermo. 305. Censura.- Haec doctrina proponitur a th€ologis ut doctrina theologice certa. (1) BILLOT. op. cit., pag. 425. (2) JANSSENS, op. cit., ¡;iag. 230.