BCCCAP00000000000000000000547

DE RELATIONIBUS DIVINIS, th. 8, n. 296 159 prout ordinem dicit ad suum comprincipium; quapropter necesse est quod talis ordo non constituat speci.ale praedicamentum eo quod ab absoluto non distinguatur. «Haec est relatio sic dicta transcendentalis, quia transcendit omnes categorías et per omnia supremá genera vagatur» (2). Per se patet, quod, in praes-enti tractatu, nullus fíat s.crmo de re– latione transcendentali, eo quod in ipsa sua dcfinitione imperfectio– nem involvat; quare, semel pro semp-er, a nostra consideratione re– mota censeatur. Relatio praedicamentalis, est ma cujus tota ratio es ad azterum se habere, quae etiam constituit in creatis pecu'iar-em modum essendi, ac proinde speciale praedicamentum; relatio praedicamenhlis advenit ali– cui subjecto, illud ref.er -endo ad alterum; de hac igitur relatione accu– rata debet esse nostra investigatio ut a nobis sciatur quid sit, et quo– modo ab aliis accidentibus discriminetur. Ejus divisio. Relatio praedicamentalis potest es.se logica, seu ratio– nis, -et realis, prout existat dependenter, vel independent-er, a conside– ratione nostrae mentís; sic. e. g. relatio Cr-eatoris ad creaturas logica sive rationis, est; relatio vero creaturae ad Creatorem est realis; illa -enim nonnisi in nostra mente existit; hace vno, independenter a qua– libet op-eratione intellectus. Quia relationes, quas admittere debemus in Trinitate, sunt reales immo et realissima-e, utpote constituentes et distinguentes in Deo tres divinas Personas, de relatione pra-edicamentali reali speciatim loquemur. Nunc igitur, ad hanc relationem praedicam-entalem constituendam, quatuor r-equiruntur: a) Snbjectum reale; b) fundament11m reale; e) terminus realis, et d) distinctio realis utriusque -extremi, subjecti vi– de:icet et termini. Quae omnia breviter saltem sunt probanda. Requiritur primo subjectum reale, quia nulla dari potest proprie– tas realis, nullumque accidens, in -ente rationis, aut in ent-e mere pos– sibili. Requiritur secundo fundamentum reaze ( qnantitas, actio vel passio, mensura), quia s-ecus deesset ratio cur subjectum ref-erretur ad ter– minum. Requiritur tertio terminus realis, quia nulla relatio realis concipi potest ad terminum realiter non existentem; s-ecus, quia terminí reali– t-er non existentes, seu mere possibil-es, sunt infiniti, haberemus relatio– nes reales actu infinitas: «Ejus quod est actu, ad id quod non est in actu sed 'f)otentia. non sunt relationes reales; alias sequeretur quod essent infinitae relationes actu in eodem» (3). Requiritur tandem quarto distinctio realis utriusque extremi, quia secus non haberetur ordo realis seu oppositio duorum r-elativa. «Ex dictis demum, ait Billot, facile est colligere conditiones relatio- (2) Cfr. BILLOT, op. cit., pag. 404; JANSSENS, op. cit., pag. 205 sqs, (3) Contr. Gent., lib. 2, c. 12.