BCCCAP00000000000000000000545

COL. 1, 18-19 455 norum Ecclesiam exomantimn, et simul facit ut Ecclesia sit corpus organicmn, unitatem et ordinem hierarchicum ei praebens. « Qui est prilzcipium » gr. oc; scr-m &pz:~: haec verba cum sequen– tibus explicant quo sensu et ratione sit Christus Ecclesiae Caput: nem– pe, quia est principium unde onmia bona, unde vita promanat s. - Quomodo et quando factus sit Christus principimn vitae in ordine ad Ecclesiam, dicitur verbis sqq.: « pri111ogcnit11s ex mortuis » n:pc,Y,Ó-roxoc; sx -rwv v1::xp&v, in sua nempe Resurrectione ex mortuis. Ipse primus, morte penitus devicta, a mortuis resurrexit non amplius moriturus. Immortali tune et gloriosa vita potitus, eamdem coepit statim mem– bris Corporis sui, Ecclesiae, largiter distribuere. - Unde hic celebra– tur Christus tamquam principium et fons perennis vitae spiritualis gratiae et gloriae Ecclesiae. Ipse est « dux et prínceps resurrectionis » (C. A LAPIDE, h. l.). Omnes istae Christi praerrogativae ordinantur ad hoc, nempe « ut sit i11 0111nib11s Ipse prima t 11 m tenc11s »; 'ut sit' gr. r.vC1. ysv-r¡-rC1.t = ut fiat, ut appareat et ab onmibus agnoscatur Ipsmn, et non alimn, tenere primatum :in onmibus, :i. e., in quolibet ordine, tam naturali per creationem et conservationem onmium, quam supenuturali per recreationem sen regeneratione111 hominmn, qui corpus Ecclesiae, ve– lut totidem eius membra, constitmmt. Primatus itaque Christi est absolutus et müversalis: omnia subsunt Ei, quia omnia propter Eum Deus creavit, et ad Illum onmia ordinavit, ita ut sit primus in inten– tione Dei, ex qua Christns onmibus antecellit, n:pww'.ist. v. 19 - Explicatur fundamentum et ratio ultima illius primatus tmiversalis Christi, scilicet volm1tas sen beneplacitum Dei. « Q11ia i11 Ipso complamit 011mc111 plenit11di11e111 i11habitarc >>: 'Singula verba pondus suu111 habent' (S. THOMAS, h. l.). Subiectmn verbi su3óx-r¡crsv com– placuit, est ó 0só::;, sicut ostendit totus contextus; nam in vv. 19. 20 repetitur alio modo id quod dicebatur vv. 12-14, et praedicabatur de Deo Patre 6 : praeterea in v. 20 subiectmn participii dpr¡von:ot~crC1.c; pacificans, est certe ó 0sóc;, Deus 7 • - Dc11s igitur volnit ex solo 5 rxpz:~ potcst cssc quoquc << pnnc1patum tcncns, = prínceps vitae»; de quo cfr. Act. 3, 15 ubi Christus appcllatur ó rxpz-r¡-tó~ ,~i; ~c,i'iji;, et Hebr. 2, 10 ó rxpz-,¡yoc; njc; crw,-r¡p[,;:i;, ( quod V g. utrcbique vertit « auctor vitae, ...salutis »). 6 En tcxtus: 12, Cratias agrntcs Deo Patri, qui d(g110s 110s fecit i11 partm1 sortis sa11c– ton1111 in l11111i11e: 13, q11i crip11it 110s de pOicstate trnebrar11111, et tra11st11lit i11 rcg1111111 filii dilectio11is slfac, 14, i11 quo habc11111s rcdrn1ptio11e111 pcr sa11g11i11c111 ci11s, rc111issio11c111 pcccatom111. 7 Ex hoc participio masculino rcfcllitur sententia quorumdam (TIIEODORETI, SEV GABALENSIS, cfr. CatC11a PP. Graec. CRAMER, 310; ínter rcccntiorcs, * AnnoT,