BCCCAP00000000000000000000545

430 PHILIP. 2, 5-11 « iniusta subreptio », « rapina », quatenus per hanc exprimitur « actio rapicn– di », non « res rapta». Nomina gracca in - µoc; habent normalitcr scnsum activum, et hoc scnsu intellcxit Vulgata, vertens « rapinam », ex quo Pa– tres latini, et scriptores posteriores, (ut S. THOMAS, EsTIUS, A LAPIDE, Grn– STINIANI, etc.) interpretantur textum modo supradicto. Sed Patres graeci, et moderni scriptores plerique sumunt cx.p¡¡;ixyµó:; scnsu passivo, ac si esset cx.p¡¡;ixyµix, = « ron rapta111 », « praeda111 », quae avide retinetur tamquam res pretiosa et valde cara; unde sensus esset: Christus, in fonna Dei exsistens, i. e., nm1 esset verus Deus, non reputavit suam cum Deo aequalitatem ( = ,o dvixt foix ,Dsi;l pracdam auidc rcti11c11dam, sed eam deposuit, formam serví accipiens: ca se exspoliavit quoad externum splendorern et honorern qui Ei iure competebat. Sicut dicitur « desccndit de caclis », quamvis ab cis non recesserit, sic dici potcst « descendit a divinitatc >), quamvis carn sernper retinuerit. Ita ferc ÜRIGENES 30, THE0DORUS Mops.3 1 , THEODORETUS 32, S. loANN. CHRYSOSTOMUS 33. Hace intcrprctatio, philologice possibilis ob facilcm transitum sen– sus activi cx.pTTixyµóc; in passivum Ó:p¡¡;ixyµ'.X, commendatur etiam con– tcxtu; etenim Christus proponitur hic ut cxc111pl1111l l111111ilitatis et rc- 111111tiatio11is, potiusquam rcvindicationis sui inris ad divinitatcm et hono– res divinos (cfr. Huny in h. l.). - Rcicicnda cst opinio quorumdam acatholicormn, ut LOHMEYER, BAUR, etc., qui sumcntcs &pm,-.yµó-1 non ut « res rapta», sed « rapienda », cxplicant hunc locum de tcntationc Christi se habcndi ut Deo acqualcm; diccrct Paulus Christum, scc1111d11111 Adam, non conscnsissc tcntationi ambicndi Dei acqualitatcm, sicut primus Adam, et Lucifer cum suis angclis 34. At isti non attcndunt Paulum loqui de tcmpore ante Incarnationem, quando Christus, 11011- dum horno, non poterat alicui tentationi subiacere. Dcinde, Christus incamatus sibi de facto divinitatem vindicavit, et pluries se Dcum, Patri aequalern., affirmavit. - Quomodo potcrat Christus considerare divinitatem ut rem ambiendam, et per vim, i. e., totis viribus rapien– dam, et sibi iniuste appropriandam, si cam a natura possidcbat, erat enim in forllla Dei? Hace explicatio supponit Christum non essc Deum. Econtra divinitatem quam possidebat, non arbitratus est praedam 3o 111 Ro111 5, 2: PG 14, 1022. 31 in h. l.; cfr. SwETr, 1, 216. 32 in h. l.; PG 82, 569. 33 in h. l.; PG 62, 229. 34 Cfr. similcm cxplicationem, sensu tarncn orthodoxo, datam a BouYER art. cit.