BCCCAP00000000000000000000545

PHILIP. 1, 1 409 v. 1 - Pommtur salutantes et salutati, cum appos1t1one condicio– nis eorumdem. - Salutantes sunt Paulus et Timotheus: hic, bene notus Philippensibus quia cum Paulo eis praedicaverat (Act. 16, 3; 17, 15), eosque pluries visitaverat, associatur Paulo in salutatione, sicut in aliis Epistolis (2 Cor., 1. 2 Thess., Col., Phil111.). Cum Paulus velit eum mitterc Philippos, eum sibi in salutatione socians, vult eorum animos praeparare ut eum benevole recipiant: ideo etiam postea multis eum laudibus commendat (2, 19-24). Paulus in his Litteris familiaribus non invocat suam dignitatem apostolicam, sed potius et se et socium appellat « servos Christi Icsu », id est, Eius ministerio in salute animarum plene dedicatos. Honori ducit se hoc titulo insigniri: non est titulus comrn.1111is omnibus fide– libus, qui numquam dicnntur « servi Christi », sed est proprius Apo– stolorum et aliorum ministro mm Evangelii; et haud secus ac Moyses, Iosne... , Prophetae, vocantur « servi Iahvéh », Paulus dicitur « servus Christi ». Salutati, sunt « omncs sancti in Christo Icsu », id cst, omnes fide– lcs, « qui s1111t Philippis >>, et per baptismum sanctificati sm1t, et Chri– sto Icsu incorporati, Eiquc uniti mancnt, a massa tmmdi segregati, et Dei et Christi scrvitio consecrati. Hace onmia secumfert in usu Pauli vox éí.ywc; = sanctus, et ·í¡ytcxcrµÉvoc; = sanctificatus (cfr. 1 Cor. 1, 2). Post salutatos communitcr omnes fideles, distinguit speciali modo pracs11lcs Ecclcsiac, diccns: « cum episcopis et diaconibus ». - Episcopi isti, om1iium ferc intcrprctum sententia, stant Me pro prcsbytcris, ut pluralis numerus adhibitus, cum tamen agatur de una ccclesia, indi– care vidctur 12 • Praeter episcopos (id est, presbyteros), salutat Paulus 12 In scriptis apostolicis voces errlcrx.orroc;, - m, et rrpscr~uTspoc;, -oL, sunt ple– rumque synonymae, et designant communiter sacerdotes simplices, qui in singulis ccclesiis prcsbytcri11111 efformabant (cfr. 1 Ti111. 4, 14). Ita apparct ex/. Ac/1111111 20, 17 coll. 20, 28; et Tít. 1, 5 coll. 1, 7 (cfr. 1 Ti 111. 3, 1-7): in 1 Pe. 5, 1 vox rrpscr~u– -:-spoc; fortasse designar Episcop11111. Dum vivebant apostoli, ipsi episcopatum gcrcbant et per suos delcgatos, sive hi simpliccs cssent sacerdotes, sive vere episcopi, ecclesias gubemabant: paulatim vero constituerunt episcopos, singulos per singulas civitates, quorum. exemplum habemus in Timotheo, Ephesinae ecclesiae praefccto (1 Ti111. 1, 3), et in Tito, qui ecclesiae Cretensi praepositus fuit, 11/ i11 civitatib11s i11s11/ac presbyteros co11stitt1eret ( Tit. 1, 5). - Et ita episcopat11s monarcliiws, ut solide constitutus apparet initio saec. II vel ad finem saec. I (cfr. Apoc. 1-3, ubi de a11gelis septem ecclesiarum Asiae sermo est, - qui ab omnibus fere interpretibus episcopi earumdcm ccclesiarum intelligun– tur; et epístolas S. lGNATII Martyris, in quibus de 11110 Episcopo, cui assistunt et sub– sunt prcsbytcri et diaconi, sermo est).