BCCCAP00000000000000000000545

ROM. 5, 16-17 361 usquc ad mortcm obcdivit, et onmia praest1t1t quac ad Rcdcmptio– ncn1 opcrandarn. ncccssaria fucnmt. In hoc vcrsu 15 considcratur dissimilitudo Adami et Christi Íll suis causis: potioris causae potiores sunt cffectus; ergo Christi operario et Dei gratia dcbuenmt abm1dare super Adami dclictum. In versu se– quenti consideratur dissimilitudo dclicti et doni quoad effict11s. v. 16 - « Et 11011 sirnt per 111111111 peccatum (graccc = « pcr mrnn1 qui pcccavit »), ita et do11u111 ». - Non contigit eodem modo cum malo per unmn peccantem inducto, et cum bono pcr tmum Chri– stum donato. - « Nam i11dici11m quidem ex 11110 in co11de11111atio11e111: gra– tia aute,11 ex m11ltis delictis in i11stificatio11em ». - Kp[¡1.1X de; x::x.,á.xptµIX, est iudicimn quod absolvitur condcmnationc. Iudicium Dei pmüti– vum procedit ex uno (sive intelligas ex uno pcccante, sivc ex uno pcccato), in condemnationcm (onmium). Vindicta Dei scntcntiam con– demnatoriam tulit proptcr mrnm Adae pcccatum, quod licct unicum onmcs infccit. - Sed gratia Dei et Christi non tantum remittit illud unum peccatum., sed multa dclicta, ncmpc omnia pcccata actualia c1uac ab illo proccsserunt, condonat. Cclcbratur igitur maior efficacia gratiac rcspectu dclicti ex duplici capitc: a) rationc cffcctus: istud enim, iram Dei provocans, attulit condc111natio11cm; gratia autem, illud condonans, donavit i11stificatio11c111: b) rationc numeri; illud enim quod provocavit condemnationem, fuit 1111iwm; delicta vero a quibus gra– tia Christi nos iustiftcavit, fuermit 11111lta, hoc est, innumera omnium hominum pcccata, originalc et actualia. - Essct paritas inter Ada– mtm1 et Christum, intcr delictum et donum, si illud m1tm1 pcccatum quo pcrditi sumus, gratia Christi delctmn cssct; cum autem non tan– tum illud unum, sed multa alia dclcta fucrint, patct supcreminentia gratiae Christi rcspectu delicti Adami. l!. 17 - « Sí cnim 1mi11s delicto mors rcgnauit pcr 111111111 ». Hace verba complent ideam v. 15ª, quatcnus explicant quomodo mors regnum suum per peccatum statucrit, et subditos suos, aculeo pcccati i.nfL-x:o (1 Cor. 15, 56), interemerit. Idea autcm v. 16 complctur, explicans obiectmn illius condcmnationis; fuit nempe mors tam physica (in recto), quam spiritualis (in obliquo). - Adiungitur autem « per tmmn », ut clarius apparcat causalitas unius Adami in nú.na totius suae poste– ritatis, quam dominio mortis addixit: 111111111 ci11s soli11s peccatum causa fuit mortis ornnium. Altera pars antithcsis non scquitur serviliter parallelismum, ita ut membrum membro rcspondeat, sed variationem inducir, malens effer-