BCCCAP00000000000000000000545

358 R0'.\1. 5, 12-21 verbo indicatur propagatio mortis, eiusque 111 singulos homi.nes di– stributio 1 4 • « In q110 onmes peccaverunt »; sensus est: quia ornnes peccaveru.nt; datur nempe ratio dominationis mortis in onmes. Mors est poena peccati; cmn igitur onu1es peccaverint, omnes sw1t reí mortis. - Verba « in quo » non referuntur ad Adamum, quia « per u.num homi– .nem » ni.mis distat, et esset hyperbato11 nimis insolens. Si ad aliquod nomen referendnm esset, deberct eligi proximius, nempc ó &&v!X,oc;; sed ita nullus sensus aptus habctur. - Ergo scp' éíi (quod stat pro sd -roü,o lhi = « propterea quod »), est partícula causalis, quac etiam alias apud Paulum cum hoc sensu recurrit (v. gr. 2 Cor. 5, 4; Plzilp. 3, 12; et cfr. Rom. 8, 3) 1 5. In eodem scnsu potcst intclligi locutio latina « in quo », pcr « eo quod ». - Asseritur igitur factum, potiusquam cius circumstantia: dicitur om.ncs peccasse, quod autem in Adamo pecca– verint, non expriniitur, quamvis et hoc verum sit; nam non potue– runt peccare, nisi quatcnus in Adamo erant inclusi, et per cun1, tam– quam per caput morale et iuridicum, repraesentabantur: w1de ipso peccante, onmes peccaverunt. Quatuor sententiae huius versus sibi respondent binae et binae: peccatmn (1 ª) peccato (4ª), mors (2ª) morti (3ª). - Peccatum intra– vit in numdum per unum hominem (1 ª), sed simul cum eo pecca– venmt onmes homines (4ª); ideo mors poena peccati (2ª) in omnes homines pertransiit (3ª). Ergo agitur de vero peccato, non de concupiscentia, quae quam– vis « ex peccato sit, et ad peccatum inclinet », tamen ipsa non est pec– catum, ergo neque poená digna: neque agitur de peccatis actualibus, nam mors, illius poena peccati, afficit etiam eos qui nulla actualia peccata fecerunt, v. gr. pueros, aliosque ratione carentes. - Est itaque peccat11m origi11ale, quod ab Adamo trahimus, et mortis reos nos con– stituit. - Hoc probat Paulus addita parenthesi vv. 13. 14ª; adeo enim ei cordi erat bene stabilire exsistentiam peccati originalis, ut loco complcndi sententiam inceptam, addita apodosi de Christo, auctore gratiae et vitae, per oppositionem ad Adamum, maluerit confirmare, 14 In his vcrbis vidcnt aliqui, ut P. PATRIZI, apodosim scntcntiac, vcl altcram partcm comparationis inccptac, initio versus: sed tune dcbcrct diccrc oG-:w; x::d, et non xcú oí5-:-@;, quod indicat potius novum mcmbrum in cadcm protasi. 15 Cfr. tamcn scmum rnultipliccm quo ista locutio &e;,' (> occurrit in auctori– bus cbssicis, in Patribus graecis, in papyris, etc: in 'Biblic1' 36 (1955) 436--56: Le sc11s de te¡,' e:> da11s Ro111 5, 12, et l'cx(~esc des Peres grccs; S. LYONNH.