BCCCAP00000000000000000000545

330 2 COR. 5, 7-8 regnans: dum haec v1a a nobis conficitur, peregrnu sumus et exsules a Domino, arco -roiJ xup[ou. - Vita terrestris est exsilium, quod debet acuere desiderium patriae. F. 7 - « per fidem enim amb11la11111s, et 11011 per specic111 ». - Ut ex– plicet quo sensu dixerit nos in hac vita peregre a Domino abesse, su– biungit hanc parenthesim.. Itaque illa absentia vel exsilium a Christo non est plenum; possidemus Eum iam aliquo modo, et uniti Ei sumus per fidem, qui est modus proprius huius vitae, sed carenms visione Eius directa, et fruitione perfecta, quae est propria patriae, quaequc sola nostrum desiderium beatitudinis plene satiabit. Opponuntur in hoe versu 7° duo 111odi cognitio11is supernat11ralis, eogni– tio fidei, et eognitio gloriac scu visio. Illa est obscura et mediata, hace est clara, et attingens immediate ipsam rem vel obieetum. - Isti duo termini « per .fidem » = oux rcícrn:úlc;, « per speciem » otti doouc;, illustrantur alía loeutione quam Paulus in re simili adhibct 1 Cor. 13, 12: « Videmus nune per spewlmn in aenigmate », (et hoe est « per fidem ambulare», eognitio fidei), « tune autemfacie ad_(c1cie111 », (et hoe est « per spceicm » eontem.plari; ipsam veritatcm rei vidcre, ipsum obicetum possidcre). Igitur, dum Christum nomüsi 'pcr fidem' apprchendimus, Eum nondum vere et plenc possidenms, ideoque dum habitamus in cor– pore (quod est tempus ambulationis « per fidem »), pcrcgrinamur sivc exsulamus a Donüno. Et hoc scicntes, u. 8 - « A11dc11111s a11te111, et bo11a111 vol1111tate111 habe11111s magis pere– grinari a corpore, et praesentcs esse ad Domi1111111 »: hoc scientes, inquam, « bono anin10 stm1us » &appouµ:::'J, sine timorc n1ortem aspicinms, in10 libenter, bona volw1tate eam suscipimus = súooxou¡1.:::'1 = co111place11111s nobis i11 ipsa, id est, mahmms pcregrinari a corpore, quam in eo immo– rari. Ratio autem huius complacentiae et desidcrii, non est quia mors est fmis malonm1 huius vitae, sed quia est initium possessionis Christi, habitationis cum Eo, commorationis in Eius pracsentia, « praescntes esse ad Do1ninmn ». En quomodo instinctus naturalis, qui amat vitam, et refugit mor– tem, redditur spiritualis, et superatur consideratione melioris sortis ultraterrenae, pracscrtim amore Christi et Eius desidcrio. Sub hac visione supematurali, vita corporis mortalis non apparet ut bonum omni aviditate retinendum, neque mors apparet ut malmn omni cura vitandum; sed videmus melius nobis esse « peregrinari a corporc, et