BCCCAP00000000000000000000545

2 COR. 5, 3 327 v. 3 - « Si tamen vest1t1, non nudi inve11ia11111r »: hic versus brevis est vera 'crux interpretum'. - Iuxta Vulgatac versionem, ponitur quaedam limitatio ultimae sententiac versus praecedentis, sic: 'illud desiderium superindumenti, solum implebitur si inventi fucrimus ve– stiti, non nudi', id est, si non fuerimus antca exspoliati nostro indu– mento (corpore) mortali. - Sed ista interpretatio, licet sat communis, et Vulg. versioni innixa, non videtur satis perpenderc, obicctum huius pericopae non esse praecise docere aliquos sine mortc transmutandos esse (v. gr. superstites tempore Parusiae: cfr. 1 Thess. 4, 13 ss.; 1 Cor. 15, 51 s.), sed esse univcrsale, et Apostolum velle potius arcere a fi– delibus nimium terrorem mortis, ex perspectiva finalis glorificationis. - Item. in hac interprctatione, quae ponit « vestiti », « non nudi » ut duo attributa verbi 'inveniamur', videtur adesse tauto logia, nam ídem est 'vestiti' quod 'non nudi': et melius ponerentur hace duo unita per aliquam coniunctionem (xo:[), quam asyndetice. Cum ergo ponantur asyndetice, forsitan prius sumendum cst ut antecedcns, altcrnm ut conscquens. Sensus totius sententiae pendet a modo intelligendi particulam tricompositam s'l ys xo:l, quae solmn itcrum occurrit Gal. 3, 4 cum sensu ítem obscuro. - Inter plures sensus possibiles, est sens11s conces– siv11s, = quamquam, ctsi, licet, etc.; et hunc ccteris praeferimus cmn ALLo et aliis. !taque, accipientes d ys xo:( scnsn conccss1vo, et :?:voucrcx.µsvot nt subiectmn, atqne ou yu¡i.vot ut praedicatum, ita vertimus: « quam– quam (scmel) induti (corpore scilicet glorioso), non (amplius) nudi invcnicrn.ur », id est, non amplius erimns eo privati. - Hic sensus bene respondet scopo Pauli, arcendi a fidelibus horrorem instincti– vum mortis. Iste timor exspoliationis nostri vestimenti corporei facit ut dcsidcremus superind11i vestimento corporis gloriosi, non deposito veteri mortali vestimento: qua111q11a111 cogitare deberemus hanc depo– sitioncm non esse nisi temporaneam, ideoque parum curandam; dum induitio novi vcstimenti erit defmitiva et perpetua: nam 'semel ve– stjti, svoucrcx.µsvot, non amplius nudi erimus, ou yuµvot, imo vestimento splendido, nwnquam amplius deponendo, donabimur'. - In hac sententia, obiectum participii svoucrcx.µsvo, non est corpus mortale, llt conununiter putatur, sed corpus gloriosum, quo, cum semel induti fuerimus, numquam exspoliabimur. Iuxta lectionem svoumxµsvo, critice certam et retinendam, datur in codd. lectio sxMcrcx.µsvo, (exuti), quam quidam antiqui Patres et scripto– res commentati sunt (ut MARCION, TERTULLIANUS, EPHRAEM, AMBROSIASTER,