BCCCAP00000000000000000000545

326 2 COR. 5, 1-2 futura habitatio, quam iam spe habemus (e:zoµsv), est aedificatio seu melius 'aedificium' (oix.o3oµ·~) ex Deo, a Deo ipso fabricatum, non manu alicuius artificis humani (&:zstponot·~-:o:;) praeparatum, et, sicut 01m1es res hurnanae, caducum, sed cdwvwc; = aetermun, semper man– sunun. Hoc aedificium seu domus designat metaphorice corpus spirituale (cfr. 1 Cor. 15, 44), quod Deus dabit animae in beata resurrectione, nmnquam dissolvendum aut corrumpendum. u. 2 - « Nam et in hoc i11ge111iscim11s, habitatio11em 11ostra111, q11ae de caelo est, superind11i wpientes »: - Ex u. 1 certa est gloria corporis nostri, quod evadet spirituale: sed antea transeundum nobis est per dissolu– tionem domus nostrae terrestris, id est, per mortem corporalem. Mors autem repugnat instinctui nostro naturali, quo velle111.us sine morte in statum gloriosurn transmutari. - Ideo dicit: 'Etenin1 (xoct yci.p), in hoc (supple crx:~vst = tabemaculo, sicut infra v. 4, ubi explicite po– nitur) ingemiscin111s, suspiramus gementes et dolentes quod aliquando hoc corpus nostrum deponere debeamus: nam ardenter desiderarenrns (-attende vim &mno&oüv,sc;) habitatione seu domo nostra quae de caelo est, id est corpore nostro glorioso, (de quo sub mctaphora domus scrmo erat in v. 1), superindui; ne1npc, non deposito per mortcm corpore nostro tcrrcstri, sed super illud inglorimn, illud gloriosmn quod nobis rcscrvatmn scimus (v. 1), induerc' 3 4. Hic habetur nova metaphora vesti111e11ti, quac simul cum alía 'domi' vcl tabemaculi, cor– pus designat. « Ingcrn.iscimus » igitur (cr,E'1ci.~oµsv) ob horrorem naturalem mor– tis, quam ut incvitabilcm apprehcndimus. Hic metus instinctivus mor– tis vult Paulus ut a fidclibus supcrctur considcratione fidei, quac docet corpus nostrun1, quaccmnquc sit eius sors, (- sivc mortc pracoccu– petur, sive sine morte transmutetnr gloriosc -), curn anima tandcm sesc coniuncturum: nam si dcsiderimn naturalc ncquit cssc frustra– neum, multo minus desiderimn supcmaturalc a fide et gratia pro– cedens. Et cum illa finali coniunctionc corporis et animae in beata resurrectione utrumque illud dcsiderium tandcm complebitur. Et hoc videtur dici v. sq. 3. 34 Verbum s.rsvilúcr:xcrO:x\ momentum essentialc habet pro intclligcntia totius pericopae: in hoc loco tantum occurrit, et quidcm bis (vv. 2. 4), et bcne distingui– tur a simplici i:v8úü> = i11d110, pcr pracpos i:d = super; unde cius sensus cst: 'super vcstem qua iam indutus sum, aliam induo', non deposita priori.