BCCCAP00000000000000000000545

2 COR. 4, 16-17 323 &,1-&pc,moc; (quae expressio hk tantum occurrit), non est idern ac 'horno ' ' ~ ' ' 'h . . ' ' '' " "' ( fi R vetus , o nix"ixwc; ix : neque on10 111tenor , o e:crw av'\F c r. om. 7, 22; Eph. 3, 16), est idem ac 'hamo novus', ó xawoc; ix', veló vfoc; ix' (Col. 3, 9 s.; Eph. 4, 22. 24), licet tarn 'horn.o exterior' quarn 'hamo vetus' cornm1pi dicantur; 'hamo vero interior', et 'hamo novus' reno– vari. Sed dum 'hamo vetus' est moraliter malus, vitiis corruptus, 'hamo exterior' est naturaliter infirmus, debilis, vires paulatim amittens et continua lucra deficiens, atque ideo corruptioni seu ruinae obnoxius. Est igitur 'hom.o exterior' idem ac 'homo naturalis', pars hominis inferior, corpus cum sensibus atque anima cum facultatibus sensitivis, quae rebus extemis, labore, persecutione, calumniis, etc defatigantur et deficiunt viribus. 'Homo autem interior' designar spiritum hominis cum suis potentiis spiritualibus, qui non patet extemis aspectibus, sed Deo, cuius Spiritu regitur, notus est, et propriae conscientiae. - Iste ho– rno non senescit, sed perenniter renovatur, et gratia Spiritus Sancti eum inhabitantis in perpetua iuventute conscrvatur. Tribulationes et ad– versa, quae 'hominern. exteriorem' affiigunt et paulatim demoliuntur, 'hominem interiorem', in Deo fixum et Christo paticnti unitum, vege– tum et florcntcm reddw1t. - Hae duae dcnorninationes 'homo exte– rior' et 'horno interior' non designant duo subiecta diversa, sed tmurn idemque individuum, prout consideratur eius pars externa et naturalis quae subiacet corruptioni, vel eius pars interna, spiritualis et super– naturalis, quae perpetuo renovatur. v. 17 - << Id enim q11od in praesenti est 111ome11ta11e11m et leve tribula– tionis 11ostrae, supra modum in s11bli111itate aetern11111 gloriae pondus operatur in nobis »: his verbis reddit rationern constantiae non deficicntis in tribulationibus (« non deficünus »), et illius perennis renovationis ho– minis interioris; nimirmn, 'praemium aetemum et immensum gloriae, quod levis ac brevis tribulatio nobis meretur. - Opponit Apostolus levitatem praesentis tribulationis magnitudini futurae gloriae, et brevi– tatern illius aeternitati istius. Brevitas tribulationis exprirnitur expli– cite in Vulg., « momentaneum », (quod est versio adiectivi npócrxixtpov, additum in nonnullis codd. graeco-latinis, verbo fortasse desurnpto ex v. seq. 18). - Sed quamvis hoc verbum 11t glossa respuatur, brevi– tas tribulationis habetur implicite in adverbio napau·rlxix (hapax NT, quod bis in VT recurrit), quod dicitur de re praesenter habita vel experta, sed quac cito transit, brevi fluit, ut voluptates, dolores, etc. Iam, hoc mome11ta11c11111, hoc praesens quod fluit, habet suam antithesim in ixtC:ivw,1 = actern11111; sicut ,o :1:"Aixcppóv = leve, habet antithesim in ~&poc; = pondus, graue aliquid: (habetur comparatio implícita statcrac, in qua