BCCCAP00000000000000000000545

314 2 COR. 2, 3-5 1 Cor. canonicam: qui vero illam admittunt, vident illam hic expres– sam, sicut 2, 4. 7; 7, 8 ss. 'hoc ipsum' sese refert ad ohiectum in illa epi– stola, utique deperdita, contentum, quod quia erat triste, apostolus non vult amplius determinare, sed velat illud dicens: 'hoc ipsum' quod vos hene scitis. Sensus est: « Statui non venire ad vos, quia dehuis– sem vos et meipsum contristare: loco itineris scripsi vohis epistolam, 'hoc ipswn' quod scitis tractantem, et triste negotiwn quod inter nos erat componentem: et hoc satius iudicavi, ne cum (vel si) venissem (eA-&túv) ad vos, tristitiam haherem ah illis ipsis (nempe, a vohis), de quihus oportehat (Éosi) me gaudere ». Est eadem idea v. 2: 'vos qui dehetis esse gaudium meum, fuissetis mihi occasio tristitiae et causa maeroris'. - Haec devitatio tristitiae non erat egoistica, quin potius ita agens, gaudium eorum quaerehat, « confidens (gr. rcrnoi-&lú,; = persuasus) in (vel, de) omnilms 11obis, q1wd gaudi11111 meum onmium tJe– strum est ». - Expressio huius communionis sensuum et affectuum, gaudii et tristitiae, apta erat commovere corinthios. Apostolus sese intime unitum sentit cum suis filiis, et confidehat eos onuies, contra– riis non ohstantihus, hanc unionem cum eo servare velle. v. 4 - Etiam hic versus vult iustificare suhstitutionem 1tmeris per epistolam: animus Pauli adeo erat tune afflictus et oppressus, ut si venisset, eos contristare dehuisset. Hanc animi angustiam qua ttmc tenehatur, pandit dicens se scripsisse epistolam. illam ex multa tribula– tione et angustia cordis, id est, gravi dolore afflictus oh statum luctuo– sum ecclesiae corinthiacae, et magna sollicitudine de eius emendatione, « et dum illam scriherem, 11111/tas lacrimas profudi, quihus illam irrigavi. Illa autem epístola mea, licet severa, prout necessitas postulahat, non ad hoc dirigehatur ttt contristemini (m.elius, 'ut contristaremini'), sed 11t sciatis (sciretis) quanta caritate vos prae ceteris diligam ». Finis illius epistolae erat quidem emendatio peccatorurn, sed omisso isto, ex– primit alium concom.itantem, qui cor eonun tangere aptum erat, nempe, persuadere eos de sua in eos sincera caritate 2 3. v. 5 - Incipit loqui de illo qui causam tristitiae dederat, et de quo 111 'epístola lacriinarum' tractahat. Loquitur autem de eo cwn multa caritate, impersonaliter et hypothetice: « Si qttis a11te111 contrístal'it, 11011 23 Nota ordinem verborum, bene selectum ad exprimendam magnirudincm amoris Pauli erga filios suos: 'sed caritatem ut cognoscatis quam habeo.. .'; 'carita– tem' n¡v ±ycir:-r¡v in initio ad emphasim.