BCCCAP00000000000000000000545

312 2 COR. 1, 23-24 experimentum vestrum, an in 01111iibus obedientes sitis. 10, Cui au– tem aliquid donastis, et ego: nam et ego quod donavi, si quid donavi, propter vos in persona Christi; 11, ut non circumveniamur a Satana: non enim ignoramus cogitationes ems. a) RATIO DILATI ITINERIS (1, 23 s.). v. 23 - Iuxta hm1c versum ratio d.ilati itineris vel mutati consilii circa iter semel promissurn., non fuit, ut adversarii calumniabantur, animi levitas vel defectus amoris et aestimationis erga corinthios; sed e contra fuit caritas et be1úgnitas erga eos. Unde ex itinere omisso non debebant apostolum minus aestimare, quin imo perpendere debebant quanta eos caritate tractaret. Et adeo desiderat Paulus ut corinthii sint de hoc plene persuasi, ut suae declarationi magnam det sole1llllÍ– tatem, adhibito iuramento: << Ego a11tem testem De11m inuoco in animam meam »: ihd ·rr¡v i:µY¡v y;ux_·f¡v potest accipi velut 'imprecatio', = Deum testem invoco, e t p un i a t m e n i v e r u m d i c o; vel me– lius ut 'invocatio omniscentiae d.ivinae', cuí se remittit, sic: « Invoco Detm1 qui est testis et inspector animae meae », et solemniter assero me sincere loc1ui, cmn dico me non venisse Corinthmn prout annuntia– veram, quia volui parcere vobis, cpEt86µEvoc; üµwv: si enim tmic venissem, fuisset in tristitia (2, 1-3), id est, debuissem vos severe tractare et punire. Admiratione digna est prudentia et caritas Pauli: si tune ivisset Corin– thum, rigor eius necessario explicandus produxisset effectum contrarium, non emendationem sed forsitan rebellionem, vel saltem quandam aversio– nem ab apostolo, nam animi erant valde concitati. Ipse autem quaerebat emendationem peccatorum, et recuperationem amoris eorum, tiui frigue– rat. Ideo satius putavit non ultra (gr. ouxÉ·n), id est, non iam tune, sicut cogitaverat et promiserat, venire Corinthum, sed in tempus aptius iter illud amandare, cum a11imi nempe eorum melius dispositi esse11t, et, emen– datione secuta, 11011 opus haberet uti severitate iudicis, sed suavitate et be- 11evole11tia patris, qui eos amabat, et volebat ab eis redamari. v. 24 - « Non quia domina11111r fideí vestrae, sed adíutores s1111111s ga11díi vestri: 11am fide statis )>, - Dixit se eis pepercísse; ex quo sequebatur, se posse eos punire: nam illius est parcere cuius est pm1ire: et hoc po– terat videri arrogantia dominatoris. Hanc suspicionem a se reicit Pau– lus, dicens: 'non dico hoc, quia putem me dominum fidei vestrae', vel quia velim imperitare fidei vestrae, vel vobis respectu fidei'. Red– dit itaque Paulus testimonium fidei corintlúorum, cui, cum nihil dees– set, nolebat imperitare. Sed volebat esse « adiutor (gr. cr0vEpyoc; = coo– perator) gaudii eorum », quod nascitur ex vita christiana quae fidei con-