BCCCAP00000000000000000000545

296 EPISTOLAE S. PAULI rem gratam facere corinthiis, qui videntur delectari insipicntia illorum qtú de se gloriantur (11, 16-21), dicit se non inferiorem adversariis in don.is naturalibus, praesertim vero illos superare qua n1Í1Ústrum Christi, et in tribulationibus onuiis generis quas in illo ministerio passus est, atque in zclo sincero quo eas toleravit (11, 22-29). - Et ut aliqcid ingloriosum suae praecedcnti gloriationi contraponat, narrat cpisodi11111 damasccmm1, curn. fugere debcit in sporta denússus a fratribus per mu– rum (11, 32 s.): ita. se humiliat. - Gloriatur postca 'de visionibus et rcvclati01úbus' quibus a Deo dignatus est, raptus usq11c ad tcrti11111 cac– l11m; sed statim subiungit se velle potius gloriari in infirmita.tibus snis (12, 1-6). - Deus quoque providit hunúlitati stú apostoli, ne de tantis donis intumesceret; et dedit illi 'sti11111l11m camis', qtú ut angelus Sata– nae emn affiigeret, ut manens hunúlis ad gratiam Dei confugeret (12, 7-10). Finem parti polcnúcae impositurus, dicit cur debtút eam facere: coactus ncm.pe ftút incuria filiorum, a quibus debuit commendari et dcfendi, ct1111 ab adversariis calumniabatur (12, 11). - Ipse non est minor illis, et corinthiis non n1Í11ora dedit signa dilectionis quam aliis ecclesiis, imo dedit maiora, nohút enim ab eis aliqcid acciperc, sed gratis eis praedicavit, ut pater qui non vult gravis esse filiis stús (12, 12-16): sed neque eius socii in apostolatu, neque Titus aut ali.i fuenmt eis onerosi (12, 17 s.). - Sciant, quidqcid ille fccit aut dixit, coram Deo in Christo fecisse, id est, sincero corde, tantum ad eorurn. aedi– ficationem (12, 19). - Sed timct ne aliqci nondum se emcndaverint, et adhuc sint in illis plura vitia qua.e caritatem, unionem et debitam subiectionem laedunt: orat ne afficiant eum magna tristitia, neve co– gant eum dmius agere quam vcllet, cum vcncrit ad eos (12, 20 s.). Iam para.tus cst tcrtio 11enirc ad cos, et tune iudicium instituet, et non parcet rebellibus (13, 1 s.): nam etsi infirmus est, habet tamen fortitudinem apostolicam, quam Christus virtute sua ei confort (13, 3 s.). - Seipsos ergo examinent, si s:int in fide, et secundum illam vivant (13, 5 s.). Tandem, Deum orat ut ipsi, vitato onmi malo, abundent onuú bono, et in eo consummentur. Ideo snibit eis antequam veniat, quia cum venerit optat uti sua potestate ad aedi:ficationem potiusquam ad destructionem (13, 7-10). EPILOGUS (13, 11-13). Exhortationes incisivas facit (13, 11): núttit salutationes (13, 12), et dat benedictionem solcnmem, invocatis tribus divilús Pers01ús (13, 13).