BCCCAP00000000000000000000545

2 COR. - ANALYSIS 295 magnam co11solationem quam habuit, cmn audivit Titmn de eis bona 11u11tia11tem (7, 5-7). Tristitia quam habuit antea, et qua ipsos epístola affecit, nunc versa est in gaudimn. Ipse noluit eos contristare, sed osten– dere sollicitudinem suam de illis (7, 8-12). - Auget gaudium Pauli tmn modus dignus quo ipsi tractarm1t Titum, tum amor quo Titus erga corinthios fcrtur (7, 13-16). PARS ALTERA, paracnctica (ce. 8.9). Tam plene restituta erat fiducia ínter Paulum et corinthios, ut posset a11dere i11 eos, et ab eis postulare quod vellct (7, 16). Ideo cxcitat eorum zclmn pro collecta ad sublevandos fratres pauperes Icrusalem: recolit exemplum eccle– siarum Macedoniae (8, 1-6), et caritati ipsorum confidens, citat exem– plum Christi, « qui proptcr vos egenus factus est, cum esset dives », ut eos permoveat ad eroga11da bona sua cum generositate, quia hoc utile erit cis (8, 7-15). - Ut autem negotium expedite et ordinate procedat, mittit Titum et alias duos fratres, quorum laudes texit, ut cos coram ipsis commc"ndet (8, 16-24). - Deinde hortatur eos ut col– lecta fiat cito, cum diligentia, ;mtequam ipse Cllin Macedonibns illuc pervcniat, secus ipse confusionem pateretur (9, 1-5); dent curn gene– rositate et hilaritate (9, 6-9), quia Deus, qui 'hilarem datorem diligit', eis abm1dantcr retribuet (nam hoc opus misericordiae in gloriam Eius cedit), et fratres dono eorum subleva.ti orabm1t pro ipsis (9, 10-15). - PARS TERTIA: polemica (ce. 10-13, 10). - Incipit magna cum emphasi (« Ipse m1tc111 ego Pa11l11s »), vindica.ns suam auctoritatem apostolicam, qua.e pracbet ci arma spiritualia ad pmüendam inobedicn– tiam, et ad subicicndos quoscnmque rebelles (10, 1-6): scia.11t onmes se non solurn 'pcr epístolas' absentem esse fortem, sed etiam Íll facto cmn fuerit praescns (10, 7-11). Ipsc gloriatur secnndnrn rcgulam (« q11í gloriat11r, in Do111i110 gloriet11r », et Deus illun1 commcndavit laboribus exantlatis in eorum ecdcsiae fundatione. Alii autem, nempc cius ad– versarii, gloriantur in labore alieno, et seipsos commcncLu1t; mide 11011 sunt Deo proba.ti , ideoque nec fidelibus esse debcnt (10, 12-18). Aliqua gloriosa de se dicturus, vc11iam precatur Paulas (11,1). Est zelotypus de ccdcsia Corinthi, qnam sicnt 'virgincm castam Chri– sto desponsavit' (11, 2), et timet ne ab astutis lc-nonibus seducatur, vclut Eva a scrpcnte (11, 3). Illi 'supra 111od1111l apostoli', (ironice loqui– tur), tolerantur ab eis; ipse autcm non est inferior cis, sed multum eos superat, praesertim in gratuita.te ministerii: siqnidem non fuit one– rosus ecclcsiac, nequc in postcrum erit, ut 11011 dct adversariis occasio– nem gloriandi, et eum. calunmiandi (11, 4--15). Iterum vcniam raga.ns de appare11ti insipientia sua, et puta.ns se