BCCCAP00000000000000000000545

2 COR. - ANALYSIS 293 PARS PRIOR, apologetica (1, 3-7, 16): gandet Paulus qnod sivc tribulationcs sivc consolationes qnas Deus ci dat, ccdant in bonmn corinthionun (1, 3-7): instruit eos de speciali tribulationc mox passa in Asia, ex qua a Deo libcratns cst; et confidit se in poste– mm ctiam liberatum iri per fidelium orationes: ita se insinuat animis eorum (1, 3-11). Incipit suam defcnsioncm, adduccns testimo11i11111 propriac co11scie11- tiae, quae ci testatur se simplicitcr et sincere scmpcr cgissc, atque scrip– sisse (1, 12-14). - A cahmmia leuitatís, quoad iter promissnm sed omis– sum, se purgat affercns veram. causam hnins omissio1ús, quae fuit nú– seratio crga cos, debuissct cnim eos corripcre et punire (v. 23): levitas autcm et insinccritas longe ab eo smit, sicut in Deo et in Iesu Christo Eins Filio, cst plena fidclitas (1, 15-22). - Dicit se itcr pronússum peragerc nohússe, q1úa fiússet valdc triste: et satius putassc malis mc– dcri scripta epístola Cl/111 multis lacrimis, propter magnam caritatem quam habct ad cos (2, 1-4). Illa epístola cffectum dcsidcratum obtinnit: pcc– cator illc corrcptus ab ccdesia inxta Pauli mandatum, pac1útentiam egit; et Paulus petit nt mmc cum caritatc eum tractent, ne tristitia ninúa absorbcatur. lpsc ctiam ci parcit (2, 5-11). Pandit suam anxic– tatcm qua tcncbatur dum ignorabat cxitmn lcgationis Titi apud cos; et volcns quamprimum de hoc edoceri, rcnuntiavit ultcriori evange– lizationi Troadis, - quamvis 'ostium praedicationis fructuosae' ci patuerit, - et transivit in Maccdoniam, ubi invento Tito lacta mmtiantc, consolatus est de trinmpho Christi apud eos (2, 12-17). Paulus non cst sicut alii, qui ad11lterm1t l'erlmm Dei, sed sincere, siwt ex Deo, coram Deo, in Christo loq1útur (2, 17): et mmc addit se non indigcre commcndatione hominmn, aut cpistolis conunendatitiis, sicut qnidam.. Ipsi (fidelcs corintlúi) sm1t epístola cius viva, scu mclius epístola Christi, ministrata a Paulo, et scripta Spiritu Dei vivi (3, 1-3). - Et mmc incipit celebrare dig1útatcm ministrorum Novi Tcstamcnti, qui non propria virtute, sed Dei gratia redduntur sufficicntes et idonei ad tantum munus, quale cst esse ministri spiritus vivificantis, et non littcrae occidentis (3, 4-6). - Supcrioritatcm Novi Testamcnti prae Vctcri explicat nibus qualitatibus eorum oppositis: a) Veflts erat nú– rústratio litterae (mortis), No1111111 est mirústratio Spiritus (vitae); b) illnd crat ministratio danmationis, istud est mirústerium iustitiae; e) illud cvacuatur, transitorium cst: istud manct, cst definitivnm (3, 7-11). Hace excellcntia Novi Testamenti confcrt et ir1spirat mirúsn·is eius magnam fiduciam aperte loquendi, q1úa res quae latebant sub velamir1e Veteris Testamenti iam patefactae s1mt. Do111i1111s, qui Spi-