BCCCAP00000000000000000000545

288 EPISTOLAE S. PAULI lzistoríca, quae rationem habeat aditmctorum quae occas10ncm dcdc– nmt cpistolac huic scribendac: status verc tristis ccclcsiae corinthia– cac, dispositionis animi Pauli mmc blande nunc energice loquentis, magis cordc quam mente scribentis, et abruptc de una re in aliam transitum facicntis. In epistola, tanta aninú commotione scripta, non est semper quaerendus ordo strictc logicus, sed amplior libertas concc– dcnda cst. - Ratio vero potissima reiciendi illas intcrpolationcs ab lús auctoribus propositas, est tcstimonium versionum et codicum an– tiqnorum has pcricopas habentinm, et quidem in codem loco nbi hodie legnntnr. § 3 - Unitas 2 Cor. Hace cst qnacstio praccipna in Introductione hnius Epistolac. Quidam enim non urúcam, sed dnpliccm, imo et triplicem Epistolam in nostra Ep. 2 Cor. statuunt. - Nos vero non duas vel tres epístolas, sed tres partes 1111í11s epístolae distingnimus. Cclcbris cvasit thcoria sic dicta « c1natuor capitulorum », a *SEM– LER J. S., versus fmcm sacc. XVIII inventa, qnac cxcludit a nostra epí– stola quatnor ultima capita (X-XIII, 10), ob differcntiam stili, toni concitati, cte., rcspcctu capitum pracccdcntium. Hace 4 capita (X– XIII) sunt alia epístola, scripta corintlúis post rn.issioncm alteram Titi ad urgcndarn. collectam. -- hu;:ta *HAUSRATH A. (1870) hace 4 capita cssent pars 'cpistolac lao-imarum', de qua 2 Cor. 2 et 7, ideoque prac– ccssisscnt cpistolam 2 Cor. 1-9 contcntam. -- Alii cxpungunt ce. VIII– IX, quac agm1t de collecta, tamquam non sit argumentum convcnicns indoli apologctico-polcmicac pracccdcntimn et snbscqncntium capi– tmn; vcl ca habcnt nt duas littcrulas missas sivc Corinthum, sivc ad aliam ecclcsiam Achaiac. - Tandem, sunt qui cxpungrn1t 6, 14-7, 1. Rcsp. - Agnosci dcbct magna varictas huius cpistolac in divcrsis suis partibus; at sufficicnter cxplicatur quin ncccssc sit concludcrc ad pluralitatcm cpistolarum. - Mcthodus quam in sua defcnsionc scrvat apostolus in 2 Cor comparata cst ab HuG J. L. (1826), et CoRNELY R. (op. cit. p. 7), orati01ú Dcmosthe1ús 'Pro corona' contra Acschincm: prins loqnitur pacatc, dcindc fortius, tandcm vchcmentissin1c urgct et confundit snum advcrsarinm. Sic facit Paulus in hac cpistola: in prima parte (ce. I-VII) loqnitur pacatc, quia amorcm filiorum suorum qui scducti sunt, vult recuperare: in ultima parte (ce. X-XIII) loqui– tur vchcmcntius contra illos qui eos scdtLxcrunt calnnuúis sibi impo– sitis. In tota epístola srn1t iidcm advcrsarii quos prae oculis haber Pau-