BCCCAP00000000000000000000545

268 EPISTOLAE S. PAULI iamvero non ita est, sed sanctas eos habetis, vel ex ca sola ratione quod filii vestri sunt, filii nempe sanctorum, id est, christianormn: quia ad baptismi gratiam sunt destinati. Simili ergo ratione coniux infi– delis, ut sanctus, id cst, non immundus habendus est; itaque vincu– lum talis matrimonii firmum esto. v. 15 - Quid autcm faciendum, si infidclis nolit cohabitare, et disccdat?; sinatur abire quo velit: « quod si in.fidclis discedit, discedat ». Ex hoc modo loquendi videtur talem posse etiam ad alias nuptias convolarc, ideoquc prius vinculum solvi. Habetur t,'tlim oppositio ad v. 11 in quo discedenti coniugi praecipitur mancrc innuptnm: ergo h..is matrimoniis mixtis conccditur aliquid, aliis non concessum; hoc autem non est sola separatio, quae etiam aliis, ccrtis in adiunctis con– ceditur; ergo est solutio vinculi. Et hoc iam ex versibus 12-13 erui poterat; nam si ratio non dimittendi c01úugem infidclcm, ratio nempe continuationis vinculi, erat consensus pacifice cohabitandi, sequitur quod deficiente hac condicione, cessat quoquc ratio eum retincndi, et permanentiae vinculi. - Hoc clarius exprimir Paulus verbis adicc– tis: «Jrater aut soror (id est, coniux fidclis) non te11et11r ser11it11te in tali– bus », (gr. sv ,oic; ,owú,mc;, in talibus ncmpc adiunctis): conferendo hoc vcrsibus 11-12, apparct agi de scrvitute vincnli; non tcnctur sicut ibi mancre innuptus aut coniugi reconciliari; ergo manct liber alii nubcndi, si vclit. - Ratio est, quia « in pace l'ocavit nos Deus », qui est Dcus pacis: iamvcro illa cohabitatio turbarct paccm, non solum coniugis fidclis, sed etiam ccclesiac. - Tandem, Patrcs et Doctores intcllexcrunt hu.ne versum de solutione vinculi, et Ecclcsiae praxis hace fuit semper (Cfr. EsTIUM, in hunc locum). v. 16 - « U11de e11i111 (gr. = quid cnim) seis, 11111lier, si vin1111 salv11111 facies?; a11t q11id seis, vir, si mulicrem saluam facies?» - Hace verba di– versimode intcllecta sunt: aliqui Patrcs, et THOMAS AQUINAS, necnon Esnus (licet a.liam explicationcm dicat probabilem), intellexerunt tam– quam rationcm eius quod habetur vv. 12-13, de non dimittendo co– niuge infidcli, si consentiat cohabitare; spcs cnim conversionis cius dcbet esse ratio enm retinendi. - Alii tamen (Nrc. LYRANUS, et post eum onmes ferc modemi), intclligunt ut cxplicationem v. 15, ubi libertas coniugis fidelis quoad vinculum vindicatur. Cum spes conver– tendi coniugem infidelem, qui non vult cohabitare, tam incerta sit et remota, coniux fidelis non tenctur impedire eius discessum, et cura– re firmitatcm vinculi, oh hanc spem. - Haec solntio granunaticalitcr commenda.tur, quia ita coniungitur cum sentcntia magis proxima: et