BCCCAP00000000000000000000545

1 COR. - A~ALYSIS 257 turn., et dicit in immensum ea praecellere, et cetcra omnia nihil pro– desse sine caritate: intelligit praesertim in hac prima consideratione caritatem, seu amorem Dei (13, 1-3). - b) lude considerat caritatem respectu proximi, et dicit primo negative, quid non faciat (13, 4-6), deinde positive, quid faciat (13, 7). - e) Tandem excellentiam cari– tatis desumit ex eius permanentia; dum. charismata cessab1mt, caritas numquam excidet: praeterca caritas est status pcrfcctae evolutionis spiritualis, dum. charismata dantur potius adhuc parvulis in Christo. Sed maxima laus caritatis est, quod praeccllit ipsam fidem et spem, quamvis etiam. istac habeant pro obiecto Deum: sed vel subobscure (« per spewlum, i11 ae11ig111ate ») cognitum per fidem; vcl in futuro pos– sidcndum, per spem: caritas autem conitmgit hominern. Deo directe et immediate, adco ut Eum in caclo clarc, « facic ad facicm » (13, 8-13) sit intuiturus 38. Postquam exposuit originem charismatum, et scopum Dei in il– lis distribucndis, nccnon et eorum infcrioritatem rcspectu caritatis, loquitur de duobus charismatibus in specie, ncmpe, de dono prophetiae et de do110 li11g11arr1111. - Dicit prophctiam essc exccllcntiorcm dono linguarum., quia cst utilior; inscrvit cnim ad acdificationcm., ad cxhor– tat ionem, et ad consolationem (14, 3): glossolal11s autcm sibiipsi solum, vel potissimum., prodest; nema cnim. intclligit quae dicit; quapropter, si non adsit alius charismaticus qui habcat donum 'interpretationis ser– monum', erit ei q1ú eum audit tamquam barbarus, id cst, tamquam sennonem cxtrancurn., incognitum, loqucns. - Igitur usus horum in coetibus rcligiosis ita temperandus est, ut ardo servetur, et aedificatio habeatur. Loquantur potius prophctae, at non omnes simul, sed unus post alimn; imo rn.elius crit si non multi in eadem congregatione loquantur, sed unus vcl alter tantum, ccteri vero diiudiccnt. - Q11oad glossolalos, ne loquantur, nisi adsit interpres; et tune pauci sint qui loquantur in singulis conventibus, et non simul, sed ex ordinc (14, 1-33). - Mulieres aute111, etsi charismata habcant, numquam in cccle– sia loquantur, quia carum modestiae et subiectioni non convcnit (14, 34-36). - Hace quae Apostolus ordinat, ex traditione ecclesiastica dcsmnit, et ex Domini mandatis (14, 37-40). 38 De huius hymni theologica profunditate et litteraria pulcritudine cfr. ínter alía: *HARNACK A., Das lwhe Lied des Ap. Pa11/11s 1 1 011 der Liebc..., in Sitzungsb. der konigl. preuss. Akad. der \Viss. 1911, VII, pp. 132-63. - VosTÉ J., Hy1111111s caritatis 1 Cor 13, 1-13; in 'Studia Paulina', ed. 2', Romae 1941; pp. 201-220. - Vnn A., Excellwtior l'ia: Caritas: in 'VDni' 9 (1929), 43-52. - SPICQ C., L'agape de 1 Cor. 13... : in EphThLov 31 (1955) 357-70.