BCCCAP00000000000000000000545

252 EPISTOLAE S. P.\ULI nus1t ad eos filium suum carissimum, Timotheum, et ipse Panlns iam parat ad eos venire: tantum optat ut emendentur, ne cogatnr venire ad illos in vírga, potiusquam, uti vellet in spiritu mansuetudinis (4, 17-21). - Hac phrasi praeparat severam correctionem, et gravem pmútionem quam capite sequenti in incestuosnm decemit. 2) De ab11síbus fama publica a Paulo cognítis. (5, 1-6, 20). Nnnc illos abusus carpit, quos publica fama ((( onu1ino ai1dít11r inter vos... » 5, 1) usque ad cius aurcs pertulerat; adeo erant notorii. De illis cnravit absque dubio Panlus accuratius edoccri per testes fide– dignos, puta per eosdem e familia Ch.loes, vel per Stephanam, For– tunatum et Achaicum, qui Paulum Ephesi visitaverant, et !atores Epi– stolae Corintlúorum ad Paulum (7, 1), et Pauli ad Corintlúos fuerunt (1, 16; 16, 15-18). a) De incestuoso (5, 1-13). Capttt V totum dedicat Paulus casm mcestuosi, qui cum noverca, uxore patris sni (probabiliter iam defuncti), vitam agerc illicitam pu– blice audebat. - Vehcmenti a:nimi indignatione et zelo denuntiat Paulus illud scandalum, dolens quod ecclesia corinthiaca tantum scelus, quale nec ínter gentes, passive tolcraret. Apostolus, licet corpore ab– sens, sed praesens spiritu, a societate fidelium eum abscindit, tradens illum potestati Satanae (( in interitum camis », nempe ut illum corpo– raliter vexet, quatenus per vexationes corporales cmendatus, « spiri– tus eius salvus sit in die Christi Iudicis ». - Iubet auctoritate aposto– lica ut eum a se abiciant, quia sicut « modicum fermentum totam massam corrumpit », sic membrum putridum posset totum ecclesiae corpus inficere (5, 1-8). - Iam eis antea in epístola (hodie deperdita) scripserat, praecipicns abrumpere omnem societatem cum fonúcariis aut aliis vitiis deditis: mmc eis explicat sensum illius praecepti; vole– bat nempe loqtú, non de fornicariis huius mundi, qui extra ecclesiam adhuc sw1t, sed de fratribus sen fidelibus, vitiis publice indulgenti– bus (5, 9-13). b) De litibus. - Alius abusus, erat frequentia litium inter fi– deles; c1uod arguebat defectum caritatis, mansuetudinis, patientiac. Sed quod gravius erat, hac causae ínter fratres ad tribw1alia etlmicorum defercbantur, cmn consequenti scandalo. - Curandmn est ut lites non adsint (6, 7); si autem adsint, in ecclesia ipsa diiudicentur (6, 1-6), et amice componantur, prout decet inter fratres. - Iniustitiae, quae istis litibus ansam dabant, et quac in illis persequendis conunittcbantnr,