BCCCAP00000000000000000000544

DE PARABOLIS EVANGELICIS 237 § 8 - DE PARABOLIS EVANGELICIS 1. Christus libenter et crebro usus · est parabolis ad doctrinam suam proponendam et inculcandam. De Eius fine in hac methodo paeda– gogica seligenda, pastea dicemus. I - Notio parabolae 2 • « Parabola » = nocpoc~oA~ (a nocpix = iuxta, et ~<XAAW = iacio, pono), ídem est ac iuxtapositio duarum rerum, easdem comparandi causa. Hinc ·sumitur ·pro ipsa comparatione vel similitudine unius ad aliud. Similitudo illa desumitur ex natura, ex moribus vel usibus humanis, ut proponatur aliqua veritas ordinis supernaturalis, moralis, religiosi, quae sub involucro imaginis latet et detegi debet. Parabola igitur, sicut quaevis comparatio, duobus terminis constat: a) narratione quadam facti, vel veri, vel verisimilis; et b) veritate vel doctrina su- kirchlichen Überlieferung, in Zeitsch für kath Theol, 1922, pp. 422.579. - Pro sen– tentia negante identitatem peccatricis anonymae Lucae 7, 36 ss. cum Magdalena, cfr. D. Buzy, Les paraboles, Paris 1932, p..p 239-43.- Pro sentencia quae tenet iden– titatem cfr. LUDOVICO DA BussANA, O. F. M. Cap., L'unica Maddalena del Vange– lo, Varazze 1923: item A. O' RAHILLY, The Family of Bethany, Cork 1949: et J. SISTO, in Vb Dni 12 (1932), 205 s. - R. L. BRUCKBERGER, O. P., Marie Madeleine, (Paris 1952): defendit identitatem harum mulierum, sententiam S. Augustini sequens, et rationes eam negantium, praesertim Patris LAGRANGE, acute refutat: (cfr. ibi, pp. 187-237). - H. SIMON - J. PRADO, Praelect bibl.3, (Taurini 1926), pp. 336-38. - In posterioribus vero editionibus dubitat, vel favet distinctioni mulierum. 1 Bibliographia parabolas respiciens valde copiosa est: L. FoNCK in 3• ed. sui operis, 1909, dat seriem 171 auctorum de hoc argumento scribentium, quin in hoc elencho coniprehendat commentarios in Evangelia. D. BuzY, edens Les paraba/es, armo 1932, loquitur de 200 auctoribus. - Suffciat nonnullos indicare. - A. SAL– MERON, De parabolis D. N. J. Christi, in Comm. in evangelicam historíam, t. VII, Madrid, 1597: - L. FoNCK, Die Parabeln des Herrn, 1902; ed. 3a, 1909: - D. BuzY, Les paraboles, traduites et commentées, Paris, 1932: - J. VosTÉ, Parabole selectae D.N. I. Chr., Introd. et comm., 2 voll., Romae, 1933: - *A. JÜLICHER, Die Gleichnissreden Jesu, 3 ed., Tübingen 1910: - *A. LoISY, ttudes évangéliques, I, Les paraboles de l'évangile, Paris 1902. Hoc opus transiit quoad substantiam in opus Les évangiles synoptiques », Paris 1908. (In hac quaestione pendet a *JüucHER). - P. FIEBIG, Die Gleichnisse Jesu im Lichte der rabbinischen Gleichnisse des neutestamentl. Zeitalters, Tü– bingen 1912. 2 Terminus rc°'P°'~º:,.,~ in Novo Test. est fere exclusivus Synopticorum. Extra ea, nonnisi bis occurrit in Ep. ad Hebr. 9, 9; 11, 19, sed sensu speciali, parum di– verso ab eo quem habet in Evangeliis. In Synopticis autem 42ies recurrit: Vulgata vertit fere semper per « parabolam », interdum in Ev. Lucae per « similitudinem » (Le. 4, 23; 5, 36; 6, 39; &). In IV Evangelio abest terminus rc°'P°'~º:,.,~; eius loco ponitur rcO(poLµl°', quod Vulg. reddit « proverbium »: quater venit apud Joannem (Ioh., 10, 6; 16, 25, bis; 16, 29), et semel 2 Pe. 2, 22.