BCCCAP000000000000000000000206

LA FRATERNIDAD FRANCISCANA 259 no para todos en tanto grado, que no permitían amor privado con tenoscabo de toda la familia y cada uno se sacrificaba por su her– tano. Todos estaban dispuestos a dar hasta la vida no sólo por amor e Cristo sino también por amor de su hermano ( 23 ). Cierto día yendo e camino dos Frailes tropezaron con un hombre loco, que comenzó tirar piedras contra uno de ellos. Entonces el otro corrió velozmente se puso delante, para que las piedras cayeran sobre él y no sobre 1 compañero ( 24 ). Castigaban en sí mismos toda falta contra la caridad fraterna, como t hizo aquel Fraile llamado Fray Bárbaro, el cual habiendo dicho a 1 compañero una palabra injuriosa, cuando notó que le había ofen– ido, tomó del suelo un puñado de estiércol de asno, se tapó con él . boca y dijo santamente airado contra sí mismo: "Estiércol de asno ebe mascar la lengua que ha derramado contra su hermano el veneno e la ira" ( 25 ). Cuando se les escapaba nada más que una palabra de isgusto, no tenían reposo hasta haber confesado y reparado la falta tvoluntaria. El que había faltado se echaba luego al suelo, confe– mdo su culpa y rogaba al ofendido que le pusiera el pie sobre la boca. · no había excusa que valiera. Si el que quería hacer tal penitencia ra un súbdito, hacía que los superiores impusieran ese castigo. Y si l culpable era un superior mandaba al súbdito ofendido que ejecutara l castigo ( 26 ) • En general los que más tiernamente promovían esta fraternidad, tal orno la había prescrito el Fundador de la Orden, eran precisamente >s Superiores. La historia nos refiere muchos conmovedores ejemplos e esta clase, de los cuales sólo queremos recordar alguno. Fray Juan e Pian di Carpine, Provincial de Alemania, Bohemia, Hungría, Polo– ia y Noruega, "cuidaba y gobernaba a sus Frailes con paz y caridad anr." THoM. DE EcCLESTON, coll. V, p. 33. "Quando autem se invicem revi– ebant, tanta iucunditate replebantur et gaudio, ac si nihil recordarentur )rum, quae passi fuerant ab iniquis . . . Amore intimo se diligebant, et ser– iebant unus alteri, ac nutriebat eum, sicut mater filium unicum et dilectum." 'res. Soc., n. 41. ( 2 3) "Et quidem cum cuneta terrena despicerent et se ipsos nunquam more privato diligerent, totius amoris affectum in communi refundentes, se 1s0s dare in pretium satagebant, ut fraternae necessitati subvenirent." THOM. :EL. I, n. 39. "Tantum caritatis ardebat in eis, quod facile eis videbatur' tra– ere corpora sua morti non solum pro Christi amore, sed etiam pro salute ~imae vel corporum suorum fratrum." Tres Soc., n. 41. (2.t) Ibíd., n. 42. (25) THoM. CEL. II, n. 155; Spec. perf., c. 51. (26) Tres Soc., n. 43; THoM. CEL. ibíd., Spec. perf., ibíd.... Los Tres 'ompa17eros dicen expresamente: "ut pedem fratris turbati faceret poni super s suum"; en cambio THOMAs DE CELA.. "10 (y el Spec. perf.), dicen: "ut laesi cdem vel inviti beatis osculis demulceret."

RkJQdWJsaXNoZXIy NDA3MTIz